Po dzwonku sygnalizującym
koniec lekcji na ten dzień Melanie i Tom właśnie wychodzili z klasy historii
kiedy nagle przez głośnik w korytarzu rozległ się nieuprzejmy głos dyrektora
szkoły. – Uwaga komunikat! Proszę o
uwagę, dziś wybrani przeze mnie nauczyciele, tzw. Jurorzy typowali dwóch
uczniów do wygranej w konkursie na ‘’ Omnibusa szkolnego’’. Lista z uczestnikami
którzy wezmą udział w finałowej rundzie konkursu jest wywieszona na tablicy
ogłoszeń. Dziękuję koniec komunikatu. Gdy głośnik ucichł na korytarzu uczniowie
ożywieni nowym ogłoszeniem jak jeden mąż pobiegli całym tłumem do tablicy
ogłoszeń. Melanie i Tom poszli za śladem pozostałych i także skierowali się tam
gdzie wskazał dyrektor. Gdy wreszcie tam dobiegli, przy tablicy zebrała się
dość duża grupka kujonów. – jak myślisz, dostałem się do finału? Zapytał Tom
zwracając się do Melanie z lekko niepewnym głosem. – na pewno kochanie.
Przecież jesteś największym kujonem w tej szkole, nie możliwe by było gdybyś
nie przeszedł. Odpowiedziała szybko dziewczyna unikając wzroku swojego
chłopaka. Tom jednak nie zwrócił uwagi na
dziwne zachowanie się Melanie. Jego uwaga zwrócona była na coraz
mniejszy tłum uczniów odchodzących od tablicy ogłoszeń. – no, dobrze. Idę tam.
Powiedział do siebie Tom poczym odważnym krokiem podszedł do lisy uczestników
konkursu. Melanie przegryzła nerwowo wargę by po chwili nie pewnym krokiem
pójść za chłopakiem. Gdy stanęła obok niego i spojrzała na niego z ukosa po
jego twarzy wyczytała, że jest totalnie zaskoczony. – nie dostałem się.
Powiedział przybitym głosem wciąż wpatrując się w tablicę ogłoszeń. – kochanie,
przecież to nie jest jedyny konkurs w tej szkole, pewnie jeszcze będą inne i
fajniejsze? Melanie lekko drżącym głosem próbowała załagodzić tę nieprzyjemną
sytuację lecz Tom wydawało by się przez moment, że w ogól nie słucha swojej
dziewczyny. Jednak po minucie milczenia mruknął. – to nie o to chodzi. Nie
chodzi mi o satysfakcję związaną z wygraną tylko o………. Przez chwilę się zawahał
poczym odwrócił się do Melanie i patrząc jej głęboko w oczy powiedział. –
chciałem wygrać, ale nie dlatego żeby zawiesili w szkole dyplom z moim imieniem
i nazwiskiem aby wszyscy wiedzieli, że jestem najmądrzejszy w całej szkole.
Tylko dla nagrody która była dla zwycięscy. Melanie na słowa chłopaka lekko
zaczerwieniała się na policzkach, spuściła wzrok a nogą próbowała wywiercić
dziurę w podłodze. – tak bardzo mnie nie kochasz? Spytała nie patrząc na Toma.
– co? Dlaczego tak mówisz? Zdziwił się chłopak wytrzeszczając lekko oczy gdy
nagle usłyszeli kilka metrów dalej głos nauczyciela matematyki. – pan Smith i
panna Hunt, dzień dobry. Para odwróciła się w kierunku głosu. Nauczyciel pan
Brown szybkim krokiem podszedł do nastolatków i z szerokim uśmiechem na twarzy
zapytał. – i co, wy też nie możecie się doczekać finału konkursu? Wybraliśmy
najlepszych, będzie ostro! Zaśmiał się głośno spoglądając na twarze swoich
uczniów. Tom na słowa nauczyciela jeszcze bardziej zmarkotniał a Melanie
zrobiło się głupio. – a właśnie, Tom. Dlaczego nie wysłałeś nam zgody na dalszy
udział w konkursie? Przecież wiesz, że
bez tego nie jest liczona twoja kandydatura o udział w dalszych etapach
konkursu. Myślałem, że chciałeś wygrać. Odparł
zdziwiony nauczyciel marszcząc brwi nie
spuszczając wzroku z Toma. – ale jak to? Zapytał ożywionym głosem chłopak
podnosząc głowę aby spojrzeć na nauczyciela. – no…….. twoja zgoda nie została
dostarczona do pokoju nauczycielskiego, nie mogła też się zgubić ponieważ żaden
z nauczycieli ani razu nie widział ciebie w pobliżu pokoju nauczycielskiego. A
co, jakiś problem? Chłopak nie odpowiedział na pytanie nauczyciela próbując
poukładać myśli w głowie. – ale to nie możliwe. Ja, miałem tę zgodę,
podpisywałem ją i………… chciałem osobiście ją dostarczyć ale nie mogłem bo miałem
dodatkowe zajęcia i………… dałem ją Melanie. Ona miała ją zanieść do pokoju
nauczycielskiego. Powiedział zamyślony nagle odwracając wzrok na dziewczynę.
Melanie starała się nie patrzeć na swojego chłopaka, wciąż ze spuszczoną głową
próbowała ukryć swoje rumieńce na twarzy. Tom jednak nie odpuszczał i po chwili
zagadnął. – Melanie. Dziewczyna powoli uniosła głowę i spojrzała prosto w oczy
swojemu chłopakowi. Milczała jednak bojąc się wypowiedzieć jakiekolwiek słowo.
– Melanie, możesz mi powiedzieć co się stało z moją zgodą na konkurs? To ty ją
miałaś oddać a tego nie zrobiłaś. Tylko nie wiem dlaczego. Powiedział Tom dość
nerwowym głosem. Dziewczyna przegryzła mocno wargę, bawiąc się palcami.
-ja……………. Nie wiem…………… Wyjąkała nieśmiało Melanie próbując uniknąć spojrzenia
Toma. – nie kłam. Kochanie, dlaczego nie oddałaś tej zgody? Co chciałaś zrobić?
Zapytał Tom opanowanym głosem patrząc tylko na dziewczynę. – przepraszam, że
przerwę ale jeśli panna Hunt naprawdę nie przekazała za prośbą Toma zgody na
jego udział w dalszym etapie konkursu to, muszę powiedzieć, że bardzo
zniesmaczyło mnie to co zrobiłaś Melanie. Ale teraz porozmawiajcie o tym sam na
sam a ja pójdę do domu. Do widzenia. Zawołał nauczyciel i wyszedł ze szkoły. A
para nadal stała i milczała. – Melanie, powiedz wreszcie coś. Odezwał się po
chwili Tom spokojnym głosem. Melanie zawahała się na chwilę by w końcu
powiedzieć.- tak, nie oddałam twojej zgody. Ale nie zrobiłam tego aby zrobić ci
na złość tylko nie chciałam żebyś wyjeżdżał. Tom wpatrywał się w dziewczynę z
lekki zdziwieniem i złością. – tak nagle
ci się przypomniało, że nagrodą w konkursie jest wyjazd i z kaprysu
postanowiłaś, że nie pojadę, tak?– zrobiłam to żebyś mnie nie zostawił. – co? o
czym ty mówisz? Zdziwił się Tom zakładając ręce na piersi i nie odrywając
wzroku od dziewczyny. – a czego nie rozumiesz? Przecież dobrze wiesz, że ten
wyjazd miał być na pół roku. Zostawiłbyś mnie samą w Nowym Yorku a ty………………
nawet nie pomyślałeś, że mogę się na to nie zgodzić! Po prostu zgłosiłeś się i
dopiero po dwóch miesiącach powiedziałeś mi, że wygraną jest wycieczka do Miami
na pół roku! I co myślisz, że jestem taka naiwna, że tam żadnej innej nie
poznasz? Dobra, możesz mówić, że jestem zazdrosna ale ja nie zamierzam cię samego puścić do
miasta gorących panienek! Zawołała ze złością i z drżącym głosem. Chłopak przez
chwilę wpatrywał się bez słowa w Melanie tak jakby pierwszy raz zobaczył
dziewczynę. Melanie w tym czasie dyszała z wściekłości, zrobiło jej się gorąco.
– wyjdźmy na zewnątrz. Zdecydował nagle Tom stanowczo poczym bez żadnego słowa
złapał dziewczynę za nadgarstek i pociągnął za sobą w kierunku wyjścia. Melanie
nie sprzeciwiała się mu, idąc posłusznie za chłopakiem. Kiedy wyszli, Tom
puścił dziewczynę i z zniecierpliwieniem powiedział. – posłuchaj, ta wycieczka
była dla mnie bardzo ważna, ale nie dlatego, że chciałem zapoznać sobie nową
dziewczynę jak sądzisz i powiem ci, że to mnie zabolało, że tak o mnie myślisz.
Gdy dowiedziałem się, że główną nagrodą ma być wycieczka na pół roku do Miami,
od razu pomyślałem żeby wziąć cię ze sobą. Oczywiście okazało się gdy zapytałem
o to nauczycieli, że nie można brać ze sobą osoby towarzyszącej. Dlatego
chciałem zrezygnować z konkursu, pamiętasz jak ci to mówiłem. Ale i tak
próbowałem załatwić dla nas tą wspólną wycieczkę. Chodziłem po nauczycielach i
mówiłem, że gdy wygram konkurs sam dopłacę na drugi bilet. Oni nie zgadzali
się, ciągle mówili, że wygrana jest tylko dla zwycięscy. Ale ja nie
odpuszczałem, przekonywałem ich, że ta druga osoba jest dla mnie ważna i, że
nikt się nie dowie, że zabrałem osobę towarzyszącą. A gdy to nie podziałało to,
zdecydowałem się zrezygnować. Powiedziałem to nauczycielom a oni od razu
zaczęli protestować, wiesz mówili, że jestem najzdolniejszym uczniem w tej
szkole, że jestem dumą szkoły, ich ulubieńcem i, że to ja zasługuje na wygraną.
Wtedy nie interesowało mnie, że dostanę dyplom z tytułem najzdolniejszego
ucznia tylko to, że mogą się zgodzić na drugą osobę. Więc, powiedziałem im, że
nie zrezygnuję z konkursu jeśli dadzą mi kupić drugi bilet dla osoby towarzyszącej.
Powiem, że długo myśleli nad tym ale się zgodzili. I kupiłem ten bilet.
Chciałem ci zrobić niespodziankę ale ty wszystko popsułaś. Głos Toma drżał ze
zdenerwowania i ze smutku. Spuścił wzrok na swoje buty, nie mógł patrzeć już na
Melanie. Dziewczyna zastygła gdy usłyszała całą opowieść Toma. Nie miała
pojęcia, że załatwił specjalnie dla niej drugi bilet do Miami. Nie wiedziała,
że tak ją kocha, że specjalnie dla niej szykanował nauczycieli i chciał
zrezygnować z konkursu od którego mogła zależeć jego dalsza edukacja. Gdyby dostał dyplom i tytuł ‘’
Omnibusa ‘’ z tak wieloma wygranymi konkursami i wysoką średnią każda uczelnia
biła by się o niego. Ten konkurs był ważny dla osób takich jak Tom, ponieważ on
dawał możliwość pokazania swoich umiejętności z różnych dziedzin nauki. Wygrał
każde rundy, aż został wybrany do finału. I właśnie przez jej głupotę i
zazdrość ktoś inny zostanie najzdolniejszym uczniem w ich szkole. A Tom nie
będzie miał swojej przepustki do uczelni Yale która przyjmuje uczniów tylko z
tytułami najlepszych. Melanie niespokojnie zaczęła przechodzić z nogi na nogę i
nerwowo przegryzając wargę. – Tom, przepraszam………… Myślałam, że ty specjalnie
chciałeś wyjechać aby odemnie odpocząć. Od tego wydarzenia miesiąc temu
myślałam, że masz dość mojego zachowania i…………….. no wiesz. Powiedziała cicho,
nerwowo bawiąc się palcami. – to prawda, byłem na ciebie zły za to co zrobiłaś
ale wybaczyłem ci i dlatego chciałem zabrać cię do Miami. Ale ty oczywiście,
najpierw zrobiłaś potem pomyślałaś i znów są problemy. Dlaczego jesteś taka
impulsywna?! Nie możesz ciągle wyprawiać takich rzeczy, nawet jeśli się o mnie
troszczysz czy jesteś szalenie zazdrosna! Krzyknął nagle Tom tracąc powoli
nerwy. Melanie drgnęła przestraszona. Już kilka razy zdarzało się, że Tom na
nią krzyczał i to słusznie ale nigdy nie słyszała w jego głosie takiego
rozczarowania i złości. Naprawdę był wściekły na nią jak nigdy. Dziewczyna
próbowała załagodzić sytuację. – Tom, proszę cię nie gniewaj się…………… - a co
mam zrobić twoim zdaniem? Wszystko psujesz, to co dla mnie ważne jak miesiąc
temu, i nasz wspólny wyjazd! Zrobiłaś się taka nieznośna i ciągle mnie
denerwujesz swoim zachowaniem! Dlaczego taka się zrobiłaś?! Dwa lata chodzimy
ze sobą a ty teraz dopiero pokazałaś swoją prawdziwą naturę, prawda?! Krzyknął
ze złością ściskając pięści. Melanie po słowach chłopaka wytrzeszczyła
zaskoczona oczy. Nie spodziewała się tego po Tomie. Nigdy w historii ich
przyjaźni a potem w związku Tom nie wyraził się tak podle o niej. – naprawdę
uważasz, że z natury jestem głupią zazdrosną, lalunią? Jeszcze mi powiesz, że
zmieniam chłopaków jak rękawiczki i gdy mi z nimi nie wychodzi szukam
następnych naiwniaków aby ich dręczyć, tak? Zapytała drżącym głosem a w jej
oczach zgromadziły się łzy. – miałaś kilku przede mną. Przypomniał jej
złośliwym głosem, patrząc na nią surowo. Melanie zamurowało. Nigdy wcześniej
nie rozmawiała z Tomem o jej byłych chłopakach, a on nigdy o nich nie
wypytywał. Naprawdę chciał ją urazić. – i co? Przypomnisz mi teraz ilu miałam
żeby mi dopiec, tak?! Powiesz, że nigdy tych chłopaków nie kochałam a ciebie szczególnie! Nie wiedziałam, że jesteś takim chamem! Krzyknęła głośno aż się trzęsła z wściekłości. Tom też wyglądał na wkurzonego. - dobra, możesz mi mówić od dzisiaj, że jestem chamem! A ja nie nie będę nazywać cię moją dziewczyną, dobra? Nie mogę już znosić twojego zachowania! Nie dostanę się na Yale i nie spędzę z tobą wakacji, wszystkie moje plany ty zniszczyłaś! Czy ty myślisz tylko o sobie?! Dlaczego, powiedz mi dlaczego jesteś taką egoistką?! Ta miłość nie ma sensu jeśli nie szanujemy swoich postanowień, marzeń i wyborów! To co mi zrobiłaś w tamtym miesiącu było okropne, zlekceważyłaś mnie i zrobiłaś to co chciałaś! Ty mnie nie kochasz skoro wolałaś abym został i nie wygrał niż żebym był szczęśliwy, co? Myślisz, że ciągle chce cię zostawiać i poszukać sobie innej, myślałem, że bardziej mi ufasz. Myślałem, że mnie kochasz. Tak, myślę, że do siebie nie pasujemy. Zapomnijmy, że się przyjaźniliśmy. Chłopak powiedział ostatnie zdanie spokojnie po czym ze spuszczoną głową odwrócił się i odszedł. Melanie z zaciśniętymi ustami próbowała nie wybuchnąć głośnym płaczem. Miała drgawki ze zdenerwowania a jej napięte ciało bolało ją okropnie. Drobne łzy ciekły jej po policzkach ale nie zwracała na nie uwagi. Była zbyt przejęta całym wydarzeniem które zakończyło jej związek z Tomem.
Część, mam nadzieję, że nie za długi wyszedł mi ten rozdział. I, że Wam się spodobał. Proszę zostawić po sobie ślad w formie komentarza.
Część, mam nadzieję, że nie za długi wyszedł mi ten rozdział. I, że Wam się spodobał. Proszę zostawić po sobie ślad w formie komentarza.