Strona Główna

czwartek, 20 sierpnia 2015

ROZDZIAŁ 2

Melanie znów wspominając wczorajszy incydent zaszlochała cicho, przy tym wycierając rękawem piżamy nowe łzy na policzkach. Czuła jak oczy ją boleśnie parzą niczym ogień. Głowa bolała ją, tak jakby ktoś dał jej z liścia. Nie miała na nic siły, wydawało jej się, że mięśnie ma całe sflaczałe i drętwe. Melanie oparła z powrotem głowę o szybę okna i zobaczyła siebie w słabym odbiciu. Nie zdziwiła się kiedy ujrzała swoją bladą jak ściana twarz i napuchnięte oczy. Mokre końcówki włosów kleiły jej się do ust i policzków. Rękami objęła swoje kolana i lekko bujała się jak dziecko po dostaniu klapsa. Siedziała tak całą noc, na parapecie oglądając miasto nocą, gwiazdy i  przyglądając się małym grupką nastolatków idących na dyskotekę. Miała czas na przemyślenia, słów wypowiedzianych wczoraj przez Toma. ‘’ czy ty myślisz tylko o sobie?! Ta miłość nie ma sensu jeśli nie szanujemy swoich postanowień, marzeń i wyborów. Dlaczego, powiedz mi dlaczego jesteś taką egoistką?! Tak, myślę, że do siebie nie pasujemy….’’ Słowa i ich znaczenie bolały ją najbardziej. Czuła jak w środku pali się w niej ogień smutku i nienawiści do samej siebie. Przemyślała swoje niedojrzałe zachowanie i żałowała, że ogóle stało się to co się stało. Obwiniała się w myślach za swoją głupią zazdrość i że, nie zdołała się powstrzymać przed nie wysłaniem zgody na konkurs. ‘’Myślisz, że ciągle chce cię zostawić i poszukać sobie innej, myślałem, że bardziej mi ufasz.’’ Te słowa były dla niej nie do zniesienia, powtarzały się w kółko i wryły się w jej pamięć bardzo głęboko.  Miała ochotę krzyczeć, nie chciała już tego wszystkiego słyszeć. Ale nie potrafiła uciszyć tego smutnego i zranionego głosu Toma ze swojego umysłu. ‘’ myślałem, że mnie kochasz….’’ ‘’ kocham cię, nawet nie wiesz jak bardzo’’ pomyślała i zacisnęła mocniej usta. ‘’ to dlaczego go zraniłaś?’’ zapytał cicho obcy głos w głowie Melanie. ‘’ nie chciałam! Po prostu nie chciałam żeby wyjeżdżał!’’ Zaprotestowała dziewczyna. ‘’ bo jesteś samolubna’’ odpowiedział złośliwie głos. ‘’ wcale nie! A może troszkę… ale to źle, że przejmuję się naszym związkiem?’’ ‘’ raczej swoim interesem’’ odparł głos. ‘’ ja po prostu nie chciałam żeby wyjechał bo… za długo byśmy się rozstali…’’ ‘’ ale on kupił dla ciebie bilet, chciał spędzić z tobą wakacje a dzięki wygranej dostałby się do swojej wypatrzonej szkoły. Zawiodłaś go.’’ Powiedział chytrze głos. ‘’ nie! To nie prawda’’. Próbowała przekonać samą siebie, chociaż wiedziała, że to prawda. Odbywała właśnie wojnę przeciwko sobie na argumenty. Czuła, że za raz wybuchnie. Złapała się za głowę i cicho powtarzała. – to jest prawda, jestem egoistką… myślę tylko o sobie… przyznaję się do wszystkiego… tylko proszę przestańcie się odzywać… mam nauczkę… nie musicie mnie męczyć… ‘’ jesteś egoistką, zmarnowałaś wielką szansę na lepsze studia Toma…’’ Mówił dalej uparty głos a Melanie chcąc pozbyć się tego tajemniczego głosu w swojej głowie zaczęła machać nią przecząco. – tak! Zrobiłam to, ile razy mam to powtarzać, daj mi spokój! Powiedziała na głos wkurzonym tonem. ‘’ będę to powtarzać dopóki nie przeprosisz Toma za to co zrobiłaś.’’ Powiedział uparty głos. – ale on się nie da przeprosić! Zaszlochała Melanie. ‘’ musisz próbować’’ Przekonywał głosik. – on mnie nienawidzi! Zawołała cicho. ‘’ przejdzie mu jak zobaczy, że przemyślałaś swoje błędy i go przeprosisz.’’ Zachęcił uparcie głos. – to się nie uda. Powiedziała na głos poczym schowała twarz w dłoniach. Nagle rozległo się głośne pukanie. Melanie jak na zawołanie podniosła głowę i spojrzała na drzwi od swojego pokoju. – Melanie, śpisz jeszcze? Odezwał się chłopięcy, dobrze znany głos dla dziewczyny. Melanie szybko zerwała się z parapetu i pobiegła do swojego łóżka. Rzuciła się na nie i w pośpiechu zakryła się kołdrą aż po czubek głowy. Po chwili dziewczyna usłyszała otwieranie się zamka i otwierane drzwi. Ciche kroki zbliżyły się do łóżka nastolatki poczym znów usłyszała ten sam głos. – Melanie, wstawaj już. Jest siódma. Dziewczyna jednak nie reagowała na słowa chłopaka. Po chwili poczuła lekkie szarpanie i zniecierpliwiony głos. – Melanie, nie mamy czasu na twoje lenistwo! Przecież wiem, że nie śpisz. Słyszałem jak do siebie mówisz! Dziewczyna poczuła jak jej starszy brat zaczął ciągnąć końcówkę kołdry, ona zaparła się i złapała mocniej swoje okrycie i też zaczęła ciągnąć. – Melanie, przestań już, bo to nie jest śmieszne! Zawołał zirytowany chłopak szarpiąc energetycznie pościel. Dziewczyna też już zdenerwowana nagle odkryła się i usiadła jak na zawołanie. – odczep się ode mnie Bradley! Krzyknęła wojowniczo i ostro. Jej włosy pod wpływem kołdry zelektryzowały się co wynikło z tego, że miała wielkie blond siano na głowie. Wyglądała komicznie, przy jej wyglądzie nawet głos nie był zbyt wrogi. Brat Melanie puścił od razu pościel siostry i zaniósł się szyderczym śmiechem. Złapał się jedną ręka za brzuch a drugą wskazał na dziwną fryzurę dziewczyny. Ledwo co, powiedział. - …. Co… ty masz… na… głowie…? Melanie po słowach  brata pogłaskała się po swojej burzy włosów i zrobiła oburzoną minę. – bawi cię to? Warknęła przez zęby przyglądając się ze złością bratu. - …i to… bardzo…. Wyglądasz…. Jak…. Jakaś…. stuknięta…. Śmiał się bezczelnie Bradley. – odszczekaj to, zanim ci coś zrobię! Krzyknęła. – ani myślę, wariatko! Zaśmiał się szyderczo patrząc z politowaniem na siostrę. Dziewczyna nienawidziła takiego typu spojrzenie, wtedy robiła się agresywna. Jej bracia o tym bardzo dobrze wiedzieli. I starali się tego nie robić, tylko jeden złośliwy Bradley był inny. Zawsze musiał robić jej na przekór i na złość. – o ty gnoju! Krzyknęła i rzuciła się na brata. Zaczęła go okładać pięściami i gryźć. Bradley bez powodzenia próbował odepchnąć siostrę, lecz ona trzymając się go mocno krzyczała. – popamiętasz mnie ty, gnomie! – ratunku, wariatka się na mnie rzuciła! Ma wściekliznę! Wołał chłopak i z całej siły odepchnął siostrę na podłogę. Melanie upadła z trzaskiem poczym od razu wstała i z powrotem rzuciła się na brata, który w tej chwili próbował uciec. Wskoczyła mu na plecy i zaczęła bić, trzymając się tylko jedną ręką. – ratunku! Krzyczał  Bradley próbując dosięgnąć swoimi rękami siostrę. Melanie czując mocne uderzenie  w ramię, ze złości ugryzła brata w ucho. – a! zwariowałaś?! Zawołał z boleścią w głosie. Nagle do pokoju dziewczyny wbiegli jej pozostali bracia. George i Louis widząc zamieszanie rzucili się do pomocy. George najwyższy z braci, złapał Melanie w pół i zaczął ciągnąć a Louis próbował wyrwać zaciśnięte ręce dziewczyny z koszuli brata. – puść go! Wołał rozkazującym głosem Louis. Siłowali się tak dobre parę minut. Wreszcie najstarszy brat Melanie wpadł na pomysł i zaczął ją gilgotać po brzuchu, tam gdzie miała największe łaskotki. Dziewczyna od razu zaniosła się nie pohamowanym śmiechem, wijąc się na plecach Bradley. Gdy po pięciu minutach puściła ręce, George szybko złapał ją i postawił na podłodze. Bradley odetchnął głęboko i wyprostował się, masując swoje czerwone od zębów Melanie ucho. – zwariowałaś!? Krzyknął po chwili gdy dziewczyna już się uspokoiła. – po co gryzłaś mnie w ucho?! Warknął zaciskając mocno usta. – nie trzeba było mnie obrażać! Odszczekała się Melanie lustrując go zirytowanym spojrzeniem. – a co jej powiedziałeś? Wtrącił się George, najrozsądniejszy z nich. – nic! W żartach powiedziałem, że wygląda jak wariatka z takimi włosami! Przecież to prawda! Powiedział unosząc ręce w geście swojej nie winności. – bo za raz go strzelę! Zawołała wściekła Melanie piorunując go wzrokiem i próbując się rzucić z powrotem na Bradleya. Na szczęście George w porę złapał dziewczynę za ramię. – uspokój się. Powiedział spokojnie chłopak patrząc porozumiewalnie na brata. – Melanie, nie możesz gryźć i bić ludzi za to, że żartobliwie z ciebie żartują. To nie był złośliwy żart… Zaczął najstarszy brat lecz Bradley mu przerwał. – do reszty jej odbiło! Trzeba ją gdzieś zamknąć! Wskazał na nią palec i wydął złośliwie usta.- Bradley! Zbeształ go Louis przejeżdżając ręką po twarzy. – a! ryknęła Melanie tracąc cierpliwość i próbując wyrwać się bratu. – Melanie, przestań! Wołał proszącym głosem. – ale on mnie wkurza! – nas też, ale my jakoś się na niego nie rzucamy. Wytłumaczył Louis. – bo jesteście dziwni! Krzyknęła drwiąco dalej próbując się wyrwać z rąk Georga. – nie, my po prostu umiemy nad sobą panować! Odparł chłopak przyciągając do siebie dziewczynę. Złapał ją za ramiona i mocno trzymał. Ona powoli zaczęła się uspokajać lecz nadal wrogim spojrzeniem zerkała na Bradleya. – to znaczy, że to znowu moja wina? Spytała zdenerwowanym głosem. – nie mówię że tak, ale myślę, że powinnaś bardziej panować nad sobą. Nie reagować tak jak teraz na głupie odzywki, nie można z takiego błahego powodu zacząć kogoś gryźć! Wytłumaczył cierpliwie George puszczając lekko ramiona siostry. – ale to on zaczął! Zawołała Melanie wskazując na Bradleya który zrobił nie winną minę. George westchnął głośno. – przecież wiesz, że Bradley najpierw mówi potem myśli. W tamtej chwili… pewnie nie przemyślał tego i palnął to nie wiedząc co mówi. Powiedział chłopak poczym Bradley zirytowanym głosem zawołał. – hej, jak możesz? – to akurat jest prawda. Mruknął z uśmiechem Louis. – i dlatego cię proszę, żebyś była bardziej wyrozumiała dla Bradleya. Dodał po chwili George. Dziewczyna z trudem kiwnęła głową poczym odwróciła głowę i spytała brata. – możesz mnie puścić? – a nie rzucisz się na brata? Zwątpił chłopak marszcząc brwi. – tak. Odparła słabo Melanie. Przez chwilę przyglądali się sobie z uwagą poczym wolno George wziął ręce z ramion siostry. Louis odetchnął głośno. – to już na dziś koniec wojny, jutro możecie zacząć od nowa. Uśmiechnął się przelotnie do Melanie poczym mruknął do Bradleya. – choć, śniadanie jest na stole. A wy idziecie? Spytał George i Melanie. – za raz do was dojdziemy. Kiwnął głową chłopak nie odrywając uważnego spojrzenia od siostry. – ok. Machnął ręką i wraz drugim  bratem wyszli z pokoju. Nastała krępująca cisza. Melanie chcąc uniknąć kontaktu wzrokowego z Georgiem przez cały czas przyglądała się swoim dłonią. Znała już tego typu spojrzenia swojego brata, wiedziała, że nie minie ją poważna rozmowa na temat jej dzisiejszego zachowania i dlatego chcąc tego uniknąć przeszła parę kroków w stronę drzwi poczym dalej nie patrząc na chłopaka spytała. – to co, idziemy na śniadanie? – najpierw musimy porozmawiać. Odparł poważnym głosem George. – ale spóźnię się do szkoły! Zaprotestowała z udanym buntem. Zerknęła na brata, podniósł kpiąco brwi poczym spokojnie powiedział. – nigdy nie przejmowałaś się szkołą. – a… ale się zmieniłam! Przestałam być spóźnialska i chcę… zachowywać się jak normalna uczennica! Zawołała głośno i z powagą. Jednak George potrząsnął głową w geście politowania. – mnie nie nabierzesz Melanie. Mruknął posępnie chłopak patrząc uparcie na siostrę. – bo mi nigdy nie wierzysz! Zawołała oburzona wymachując rękami i spoglądając na brata. Chciała żeby George poczuł się trochę winny jej oskarżeniami i żeby odczepił się od niej w końcu. Lecz jak zwykle jej brat był nie ugięty, nigdy łatwo nie dawało mu się czegoś w mówić, za dobrze ich wszystkich znał. George bez żadnego słowa podszedł bliżej do siostry poczym spokojnym głosem powiedział. – mnie nie oszukasz, jestem bardziej bystry niż sądzisz. Widzę, że jesteś jakaś smutna i spięta. Co się dzieje? Dziewczyna przełknęła głośno ślinę, z nerwów zaczęła mocniej ściskać swoją koszulkę od piżamy. – Melanie, spójrz na mnie. Poprosił cicho. Dziewczyna  nie wiedząc co mówić zaczęła  gadać o czym innym. – a, wiesz myślę, że jajecznica już stygnie…. Odparła nie winie, ochrypłym głosem.  Już chciała skierować się do drzwi kiedy nagle poczuła mocny uścisk na swoim ramieniu. Odwróciła głowę i napotkała czuły i zaniepokojony wzrok Georga. – Melanie wiem, że płakałaś przez całą noc, nie wiem tylko dlaczego. Daj sobie pomóc. Poprosił, ciepłym i spokojnym głosem. Dziewczynie zaszkliły się oczy poczym drżąco i ostro spytała. – skąd niby wiesz, nie masz dowodów. Melanie próbowała z tej sytuacji wybrnąć twardo i ostro, nie chcąc pokazać swojej słabości, której się brzydziła. George uśmiechnął się blado poczym palcem wolnej ręki zaczął dotykać twarz siostry. – masz całą twarz w zeschniętych łzach. Na policzkach… Przejechał palcem po wypowiedzianym przez niego miejscu. – do tego twoje oczy są lekko czerwone. Chłopak cofnął rękę, westchnął. – a po za tym jesteś bardzo blada, a twoje włosy są potargane i trochę mokre. To są odznaki, że płakałaś przez wiele godzin. I mi się tak łatwo nie dasz wykręcić. Uprzedził poważnie. – a może, nie chcę się tobie zwierzać. Warknęła z uporem trzymając wysoko uniesioną głowę. Chłopak pokręcił tylko głową. – każdy chce się komuś zwierzyć, tylko większość ludzi wybierają nie odpowiedniego słuchacza, który potem całą swoją wiedze o tym człowieku wykorzystują przeciwko niemu. I dlatego wszyscy teraz boją się komukolwiek zaufać bo nie mają pewności czy słuchający to dobry człowiek. Chyba ty nie masz takich wątpliwości? Brat Melanie podniósł lewy kącik ust poczym cofnął rękę którą trzymał siostrę. Dziewczyna ostrożnie poruszyła ramieniem i zamrugała oczami. – wiesz, brat… szanuję cię, jesteś tu najmądrzejszy z całej naszej rodziny i bardzo cię kocham ale… nie aż tak, żebym ci o wszystkim mówiła… Odparła przegryzając wargę. Spojrzała ostrożnie na brata, lecz ku jej zdumieniu uśmiechał się do niej blado. – powinienem się domyślić, że tak łatwo mi się nie zwierzysz. Jesteś bardzo twarda fizycznie lecz słaba psychicznie, taka prawda. I nie masz się o co obrażać. Każdy taki jest, nawet największy bandzior ma uczucia i słabość do niektórych rzeczy. Oczywiście nie chcę ich bronić, ale chcę żebyś wiedziała, że nie masz się czego wstydzić. Słabość to główna cecha człowieka i tego nie zmienisz. Każdy ma chwilę w której czuje się podle, nie umie poradzić sobie ze swoimi problemami i dlatego na świecie jest tylu terapeutów, żeby pomóc w potrzebie. Ci ludzie co tam chodzą nie mają prawdziwych przyjaciół ani prawidłowej rodziny, która  umie słuchać a nie chce tego robić. A ty. Chłopak wskazał na siostrę. – masz możliwość wygadania się swojej rodzinie a niestety nie dajesz sobie pomóc. Jesteś zamknięta w sobie. Oświadczył ciepłym głosem. Przez chwilę się sobie przyglądali. George zatroskanym wzrokiem a Melanie uparcie ale łagodnie. – wybacz, ale nie mam ochoty rozmawiać o moich prywatnych problemach. Ani z tobą a na pewno też nie z jakimś terapeutą. Nie potrzebuję od nikogo żadnej pomocy! Sama sobie poradzę, jeśli będzie trzeba! Zawołała z pretensją gestykulując. – Melanie, rozumiem, że o różnych tematach nie potrafię rozmawiać, ale chociaż spróbuję. Nie skreślaj mnie bo jestem twoim bratem. Wiem, że ciężko się gada z chłopakiem na temat miłości… bardziej pasowała by ci mama ale… Dziewczyna na dźwięk słowa ‘’ miłość’’ wyprostowała się i zmierzyła przestraszonym spojrzeniem brata. – co? Co ty powiedziałeś…? Jaka miłość…? Nic się nie zmieniło…. Wyjąkała pośpiesznie. Jednak George nie dał się znowu nabrać. – widzę po twoich oczach, że coś się stało w twoim związku z Tomem. Pokłóciliście się? Zapytał po chwili. – nie, wcale! A w ogóle co ci przyszło do głowy!? Nie masz swoich spraw, że tak się mnie o wszystko wypytujesz ?  Oburzyła się mając lekko czerwone policzki ze złości. – chcę ci tylko pomóc. Nalegał chłopak. – nie, jesteś po prostu wścibski i tyle. A teraz przepraszam cię bardzo, muszę iść się ubrać bo inaczej spóźnię się do szkoły! A śniadanie kupię sobie w sklepiku! Krzyknęła poczym wybiegła z pokoju. Nie miała ochoty już więcej słuchać mądrych gadek brata, nie obchodziły ją. On nie miał pojęcia jak się teraz ona czuję. Nie, on potrafił tylko wygłaszać mowy z mądrych ksiąg które nie są życiowe. Nie pomagają w życiu na takie problemy które właśnie miała. Mówią tylko, żeby zacząć bardziej zbliżać się do rodzeństwa i rodziny! A oni w tej chwili nie byli jej potrzebni! Nie chciała nikomu się wyżalić, była twarda i nie potrzebowała rozmówcy do wysłuchania jej i pocieszania. Wolała siedzieć samotnie i płakać niż opowiadać całe wczorajsze wydarzenie braciom. Była raczej typem samotnika gdy wydarzały się jej jakieś problemy. A gdy się kończyły, była innym człowiekiem. Miała ochotę wychodzić ze swoją przyjaciółką Bonnie, iść na randki z Tomem, czytać książki i uczęszczać na lekcje tańca. Nawet w chwili odejścia ojca do innej kobiety, kiedy Melanie miała siedem lat była zamknięta w sobie, gdy tylko zaczął kto kol wiek żartować z niej, że nie ma taty od razu wpadała w szał. I od tej pory zrobiła się agresywna.  Nie znała wtedy jeszcze Bonnie ani Toma i nie potrafiła uwierzyć, że prawdziwi przyjaciele mogą skutecznie poprawić humor i sprawić, że zapomina się te przykre chwile. Do tej pory nie chce się szerzej otworzyć przed Bonnie czy swoim chłopakiem. Rzadko się do kogoś przytulała, do chwili gdy zaczęła chodzić z Tomem. On był jedynym wyjątkiem, no i czasem Bonnie. Poznała ich dopiero w trzeciej klasie i aż do teraz są przyjaciółmi. Całe siedem lat temu. Razem pokonywali problemy ze szkołą, lekcjami, wyciągali Melanie z kłopotów i chodzili na wspólne wypady do kina, baru czy cukierni. Ich przyjaźń wiele razy była podawana  próbie ze względu na ciągłe kłótni pomiędzy Melanie a Bonnie. Ich znajomość o mało też się nie rozpadła gdy matka Melanie uciekła z domu. Miała wtedy czternaście lat. Mama była wtedy jeszcze w depresji po odejściu ojca dziewczyny do innej kobiety. Nadal go kochała i nie mogła uwierzyć, że znalazł sobie inną. Przez swoją rozpacz zaczęła pić codziennie alkohol, po kilkanaście puszek piwa, potem kupowała sześć butelek różnego wina i piła go aż do utraty przytomności. W ten czas zaczęło w domu brakować pieniędzy. Melanie pożyczała częściej kasę od przyjaciół a oni nie wiedząc o sytuacji w jej domu byli coraz bardziej na nią źli. Robili jej awantury, a potem chodzili skłóceni ze sobą. Dziewczyna jednak nie chciała wyjawiać prawdy, nie miała ochoty się nad sobą użalać. Wszystko się ujawniło gdy w codziennym dzienniku dziennikarze zaczęli mówić o zniknięciu mamy Melanie. Policja wszczęła poszukiwania po całej Ameryce. Niestety po pięciu miesiącach szukania, nie znaleźli matki dziewczyny. Przyjaciele w tym czasie próbowali dogadać się z Melanie, chcieli wiedzieć dlaczego im o tym nie powiedział. Byli trochę zawiedzeni, bo myśleli, że dziewczyna im ufa. W końcu pokłócili się. Ale po kilku tygodniach zawstydzona Melanie sama z własnej woli podeszła do nich i ich przeprosiła. Od tej pory zaczęli bardzo się spierać. Byli nie rozłączni. Melanie i Bonnie traktowały się jak siostry, a między nią a Tomem zaiskrzyło dopiero później.  Dokładnie dwa lata temu…. Pokochała go po tym jak miesiąc wcześniej próbował obronić swoją siostrę przed starszymi od nich typkami. Oni, oczywiście silniejsi uderzyli go w twarz tak, że leciała mu krew z nosa. Bonnie nic się nie stało. Ale Melanie widząc całą tą sytuację, chcąc obronić swoich przyjaciół wścieła z nimi bójkę. Była na nich wściekł, że mieli czelność zbić jej wielką miłość i próbowali pobić przyjaciółkę. To było na boisku szkolnym, w czasie długiej przerwy. Wtedy właśnie chcieli zjeść sobie drugie śniadanie na świeżym powietrzu. Oczywiście wokół Melanie i tamtych chłopaków zbiegła się duża grupa widowni która kibicowała dziewczynie. Jak można było się spodziewać, Melanie wygrała i pokonała trzech wysokich i umięśnionych chłopaków. Niestety wicedyrektor przez monitory zauważył ich bójkę i rozdzielił ich kilka sekund po niej. Melanie dostała dwu tygodniową karę siedzenia po lekcjach z innymi nie posłusznymi uczniami. Tamci chłopcy zostali wydaleni ze szkoły po tym jak cała szkoła się przyznała, że ich banda zastraszała każdego ucznia. Po całym wydarzeniu Melanie została popularna wśród swoich kolegów i innych ludzi z różnych klas. Sprawa ucichła dopiero po kilku miesiącach, ale Melanie wciąż była bohaterką szkoły. I właśnie nie długo po tym jak uczniowie znudzeni już zachwycaniem się bohaterstwem Melanie, Tom zaprosił dziewczynę na pierwszą randkę. Poszli do restauracji na obiad, a podczas jedzenia spaghetti rozmawiali o tym, co wstydzili się mówić przy Bonnie. Każdy z nich wyjawił tej drugiej osobie swoją tajemnicę i śmiejąc się z absurdalnych sytuacji które ich spotkały podczas ich przyjaźni spędzili przyjemne chwile razem. Było im razem dobrze. Po pierwszej randce, spędzali ze sobą więcej czasu nie tylko w szkole ale i po. Zawsze to Tom, fundował wszystkie ich wyjścia, co nie podobało się Melanie która wolała za siebie zapłacić bo nie lubiła być zależna od nikogo. Tom jednak zaproponował ugodowo, że co drugą randkę ona będzie płacić, Melanie zadowoliła się taką postawą sprawy. Niestety po kilku tygodniach u dziewczyny w domu zaczęło brakować pieniędzy, Georgie dostawał mniejsze pensje przez małe zarobki w sklepie sportowym który już za kilka miesięcy miał być zamknięty. Za to Louis nie dawno zatrudnił się w kawiarni aby pomóc swojemu bratu w kwestii finansowej. Melanie w tym czasie wolała zamiast chodzić do konkretnych  miejsc, wolała wolne spacery z Tomem, chłopak dowiedział się wcześniej o sytuacji Melanie więc nie nalegał aby chodzili tam gdzie jego dziewczyna nie chciała. Po jakimś czasie w sytuacji finansowej zrobiło się lepiej, oboje bracia Melanie wzięli dwa etaty w innych sklepach i pieniędzy zaczęło nabywać. Później wszystko się unormowało, jednak Melanie i Tom przestali ciągle chodzić do kawiarni i restauracji a zaczęli na świeżym powietrzu spędzać ze sobą czas. Bonnie, za to została trochę zapomniana przez Melanie, ale przyjaciółka się za to nie gniewała. Cieszyła się tym, że oboje są szczęśliwi i nie wspominała nic o tym, że Melanie nie poświęca jej więcej czasu. Bonnie była dobrą przyjaciółką i zawsze rozumiała Melanie, poświęcała jej czas kiedy tylko mogła, przychodziła do niej do domu aby dowiedzieć się dlaczego nie odbierała od niej telefonu, obie nagrywały śmieszne filmiki i wrzucały je na youtube na konto Melanie albo obie urządzały sobie klub dyskusyjny na temat wszystkiego o czym ostatnio słyszały. Były jak siostry i nigdy ich przyjaźń nie została zerwana po jakiekolwiek ich małej kłótni. Melanie miała nadzieję, że Bonnie nie zerwie z nią kontaktu po tym jak zerwała z jej bratem. Dziewczyna umalowała się i uczesała włosy. Poczym ubrała jasne jeansy, koszulę w różową kratę, założyła kilka bransoletek własnej roboty z nici i na samo wyjście z domu grube czarne buty na obcasie. Włożyła na siebie skórzaną krótką kurtkę i wybiegła na ulicę. Wciąż była oniemiała, zła i smutna pomimo, że nie dawała po sobie tego poznać przy reszcie braci. Bała się, że jej bladą twarz zauważy Bonnie, i zaczną się pytania jak ja to wszystko znoszę. Albo będzie po stronie brata i w ogóle się dziś do niej nie odezwie. Sama nie wiedziała jak będzie. Bała się też, że cały jej make- up nie zakryje całkiem jej bladej twarzy. A oczy same zrobią się łzawe gdy tylko zobaczy Toma. 

Hej, wybaczcie, że mnie tak długo nie było ale wyjechałam nad morze i nie dawno wróciłam. Rozdział trochę zbyt długawy ale miałam w nim tyle do napisania więc samo tak wyszło. Od teraz zacznę regularnie dodawać nowe rozdziały. Następny we wtorek. Do zobaczenia. 

niedziela, 26 lipca 2015

ROZDZIAŁ 1

Po dzwonku sygnalizującym koniec lekcji na ten dzień Melanie i Tom właśnie wychodzili z klasy historii kiedy nagle przez głośnik w korytarzu rozległ się nieuprzejmy głos dyrektora szkoły. – Uwaga komunikat!  Proszę o uwagę, dziś wybrani przeze mnie nauczyciele, tzw. Jurorzy typowali dwóch uczniów do wygranej w konkursie na ‘’ Omnibusa szkolnego’’. Lista z uczestnikami którzy wezmą udział w finałowej rundzie konkursu jest wywieszona na tablicy ogłoszeń. Dziękuję koniec komunikatu. Gdy głośnik ucichł na korytarzu uczniowie ożywieni nowym ogłoszeniem jak jeden mąż pobiegli całym tłumem do tablicy ogłoszeń. Melanie i Tom poszli za śladem pozostałych i także skierowali się tam gdzie wskazał dyrektor. Gdy wreszcie tam dobiegli, przy tablicy zebrała się dość duża grupka kujonów. – jak myślisz, dostałem się do finału? Zapytał Tom zwracając się do Melanie z lekko niepewnym głosem. – na pewno kochanie. Przecież jesteś największym kujonem w tej szkole, nie możliwe by było gdybyś nie przeszedł. Odpowiedziała szybko dziewczyna unikając wzroku swojego chłopaka. Tom jednak nie zwrócił uwagi na  dziwne zachowanie się Melanie. Jego uwaga zwrócona była na coraz mniejszy tłum uczniów odchodzących od tablicy ogłoszeń. – no, dobrze. Idę tam. Powiedział do siebie Tom poczym odważnym krokiem podszedł do lisy uczestników konkursu. Melanie przegryzła nerwowo wargę by po chwili nie pewnym krokiem pójść za chłopakiem. Gdy stanęła obok niego i spojrzała na niego z ukosa po jego twarzy wyczytała, że jest totalnie zaskoczony. – nie dostałem się. Powiedział przybitym głosem wciąż wpatrując się w tablicę ogłoszeń. – kochanie, przecież to nie jest jedyny konkurs w tej szkole, pewnie jeszcze będą inne i fajniejsze? Melanie lekko drżącym głosem próbowała załagodzić tę nieprzyjemną sytuację lecz Tom wydawało by się przez moment, że w ogól nie słucha swojej dziewczyny. Jednak po minucie milczenia mruknął. – to nie o to chodzi. Nie chodzi mi o satysfakcję związaną z wygraną tylko o………. Przez chwilę się zawahał poczym odwrócił się do Melanie i patrząc jej głęboko w oczy powiedział. – chciałem wygrać, ale nie dlatego żeby zawiesili w szkole dyplom z moim imieniem i nazwiskiem aby wszyscy wiedzieli, że jestem najmądrzejszy w całej szkole. Tylko dla nagrody która była dla zwycięscy. Melanie na słowa chłopaka lekko zaczerwieniała się na policzkach, spuściła wzrok a nogą próbowała wywiercić dziurę w podłodze. – tak bardzo mnie nie kochasz? Spytała nie patrząc na Toma. – co? Dlaczego tak mówisz? Zdziwił się chłopak wytrzeszczając lekko oczy gdy nagle usłyszeli kilka metrów dalej głos nauczyciela matematyki. – pan Smith i panna Hunt, dzień dobry. Para odwróciła się w kierunku głosu. Nauczyciel pan Brown szybkim krokiem podszedł do nastolatków i z szerokim uśmiechem na twarzy zapytał. – i co, wy też nie możecie się doczekać finału konkursu? Wybraliśmy najlepszych, będzie ostro! Zaśmiał się głośno spoglądając na twarze swoich uczniów. Tom na słowa nauczyciela jeszcze bardziej zmarkotniał a Melanie zrobiło się głupio. – a właśnie, Tom. Dlaczego nie wysłałeś nam zgody na dalszy udział w konkursie? Przecież  wiesz, że bez tego nie jest liczona twoja kandydatura o udział w dalszych etapach konkursu. Myślałem, że chciałeś wygrać. Odparł zdziwiony nauczyciel marszcząc brwi  nie spuszczając wzroku z Toma. – ale jak to? Zapytał ożywionym głosem chłopak podnosząc głowę aby spojrzeć na nauczyciela. – no…….. twoja zgoda nie została dostarczona do pokoju nauczycielskiego, nie mogła też się zgubić ponieważ żaden z nauczycieli ani razu nie widział ciebie w pobliżu pokoju nauczycielskiego. A co, jakiś problem? Chłopak nie odpowiedział na pytanie nauczyciela próbując poukładać myśli w głowie. – ale to nie możliwe. Ja, miałem tę zgodę, podpisywałem ją i………… chciałem osobiście ją dostarczyć ale nie mogłem bo miałem dodatkowe zajęcia i………… dałem ją Melanie. Ona miała ją zanieść do pokoju nauczycielskiego. Powiedział zamyślony nagle odwracając wzrok na dziewczynę. Melanie starała się nie patrzeć na swojego chłopaka, wciąż ze spuszczoną głową próbowała ukryć swoje rumieńce na twarzy. Tom jednak nie odpuszczał i po chwili zagadnął. – Melanie. Dziewczyna powoli uniosła głowę i spojrzała prosto w oczy swojemu chłopakowi. Milczała jednak bojąc się wypowiedzieć jakiekolwiek słowo. – Melanie, możesz mi powiedzieć co się stało z moją zgodą na konkurs? To ty ją miałaś oddać a tego nie zrobiłaś. Tylko nie wiem dlaczego. Powiedział Tom dość nerwowym głosem. Dziewczyna przegryzła mocno wargę, bawiąc się palcami. -ja……………. Nie wiem…………… Wyjąkała nieśmiało Melanie próbując uniknąć spojrzenia Toma. – nie kłam. Kochanie, dlaczego nie oddałaś tej zgody? Co chciałaś zrobić? Zapytał Tom opanowanym głosem patrząc tylko na dziewczynę. – przepraszam, że przerwę ale jeśli panna Hunt naprawdę nie przekazała za prośbą Toma zgody na jego udział w dalszym etapie konkursu to, muszę powiedzieć, że bardzo zniesmaczyło mnie to co zrobiłaś Melanie. Ale teraz porozmawiajcie o tym sam na sam a ja pójdę do domu. Do widzenia. Zawołał nauczyciel i wyszedł ze szkoły. A para nadal stała i milczała. – Melanie, powiedz wreszcie coś. Odezwał się po chwili Tom spokojnym głosem. Melanie zawahała się na chwilę by w końcu powiedzieć.- tak, nie oddałam twojej zgody. Ale nie zrobiłam tego aby zrobić ci na złość tylko nie chciałam żebyś wyjeżdżał. Tom wpatrywał się w dziewczynę z lekki zdziwieniem i złością. –  tak nagle ci się przypomniało, że nagrodą w konkursie jest wyjazd i z kaprysu postanowiłaś, że nie pojadę, tak?– zrobiłam to żebyś mnie nie zostawił. – co? o czym ty mówisz? Zdziwił się Tom zakładając ręce na piersi i nie odrywając wzroku od dziewczyny. – a czego nie rozumiesz? Przecież dobrze wiesz, że ten wyjazd miał być na pół roku. Zostawiłbyś mnie samą w Nowym Yorku a ty……………… nawet nie pomyślałeś, że mogę się na to nie zgodzić! Po prostu zgłosiłeś się i dopiero po dwóch miesiącach powiedziałeś mi, że wygraną jest wycieczka do Miami na pół roku! I co myślisz, że jestem taka naiwna, że tam żadnej innej nie poznasz? Dobra, możesz mówić, że jestem zazdrosna  ale ja nie zamierzam cię samego puścić do miasta gorących panienek! Zawołała ze złością i z drżącym głosem. Chłopak przez chwilę wpatrywał się bez słowa w Melanie tak jakby pierwszy raz zobaczył dziewczynę. Melanie w tym czasie dyszała z wściekłości, zrobiło jej się gorąco. – wyjdźmy na zewnątrz. Zdecydował nagle Tom stanowczo poczym bez żadnego słowa złapał dziewczynę za nadgarstek i pociągnął za sobą w kierunku wyjścia. Melanie nie sprzeciwiała się mu, idąc posłusznie za chłopakiem. Kiedy wyszli, Tom puścił dziewczynę i z zniecierpliwieniem powiedział. – posłuchaj, ta wycieczka była dla mnie bardzo ważna, ale nie dlatego, że chciałem zapoznać sobie nową dziewczynę jak sądzisz i powiem ci, że to mnie zabolało, że tak o mnie myślisz. Gdy dowiedziałem się, że główną nagrodą ma być wycieczka na pół roku do Miami, od razu pomyślałem żeby wziąć cię ze sobą. Oczywiście okazało się gdy zapytałem o to nauczycieli, że nie można brać ze sobą osoby towarzyszącej. Dlatego chciałem zrezygnować z konkursu, pamiętasz jak ci to mówiłem. Ale i tak próbowałem załatwić dla nas tą wspólną wycieczkę. Chodziłem po nauczycielach i mówiłem, że gdy wygram konkurs sam dopłacę na drugi bilet. Oni nie zgadzali się, ciągle mówili, że wygrana jest tylko dla zwycięscy. Ale ja nie odpuszczałem, przekonywałem ich, że ta druga osoba jest dla mnie ważna i, że nikt się nie dowie, że zabrałem osobę towarzyszącą. A gdy to nie podziałało to, zdecydowałem się zrezygnować. Powiedziałem to nauczycielom a oni od razu zaczęli protestować, wiesz mówili, że jestem najzdolniejszym uczniem w tej szkole, że jestem dumą szkoły, ich ulubieńcem i, że to ja zasługuje na wygraną. Wtedy nie interesowało mnie, że dostanę dyplom z tytułem najzdolniejszego ucznia tylko to, że mogą się zgodzić na drugą osobę. Więc, powiedziałem im, że nie zrezygnuję z konkursu jeśli dadzą mi kupić drugi bilet dla osoby towarzyszącej. Powiem, że długo myśleli nad tym ale się zgodzili. I kupiłem ten bilet. Chciałem ci zrobić niespodziankę ale ty wszystko popsułaś. Głos Toma drżał ze zdenerwowania i ze smutku. Spuścił wzrok na swoje buty, nie mógł patrzeć już na Melanie. Dziewczyna zastygła gdy usłyszała całą opowieść Toma. Nie miała pojęcia, że załatwił specjalnie dla niej drugi bilet do Miami. Nie wiedziała, że tak ją kocha, że specjalnie dla niej szykanował nauczycieli i chciał zrezygnować z konkursu od którego mogła zależeć jego dalsza edukacja. Gdyby dostał dyplom i tytuł ‘’ Omnibusa ‘’ z tak wieloma wygranymi konkursami i wysoką średnią każda uczelnia biła by się o niego. Ten konkurs był ważny dla osób takich jak Tom, ponieważ on dawał możliwość pokazania swoich umiejętności z różnych dziedzin nauki. Wygrał każde rundy, aż został wybrany do finału. I właśnie przez jej głupotę i zazdrość ktoś inny zostanie najzdolniejszym uczniem w ich szkole. A Tom nie będzie miał swojej przepustki do uczelni Yale która przyjmuje uczniów tylko z tytułami najlepszych. Melanie niespokojnie zaczęła przechodzić z nogi na nogę i nerwowo przegryzając wargę. – Tom, przepraszam………… Myślałam, że ty specjalnie chciałeś wyjechać aby odemnie odpocząć. Od tego wydarzenia miesiąc temu myślałam, że masz dość mojego zachowania i…………….. no wiesz. Powiedziała cicho, nerwowo bawiąc się palcami. – to prawda, byłem na ciebie zły za to co zrobiłaś ale wybaczyłem ci i dlatego chciałem zabrać cię do Miami. Ale ty oczywiście, najpierw zrobiłaś potem pomyślałaś i znów są problemy. Dlaczego jesteś taka impulsywna?! Nie możesz ciągle wyprawiać takich rzeczy, nawet jeśli się o mnie troszczysz czy jesteś szalenie zazdrosna! Krzyknął nagle Tom tracąc powoli nerwy. Melanie drgnęła przestraszona. Już kilka razy zdarzało się, że Tom na nią krzyczał i to słusznie ale nigdy nie słyszała w jego głosie takiego rozczarowania i złości. Naprawdę był wściekły na nią jak nigdy. Dziewczyna próbowała załagodzić sytuację. – Tom, proszę cię nie gniewaj się…………… - a co mam zrobić twoim zdaniem? Wszystko psujesz, to co dla mnie ważne jak miesiąc temu, i nasz wspólny wyjazd! Zrobiłaś się taka nieznośna i ciągle mnie denerwujesz swoim zachowaniem! Dlaczego taka się zrobiłaś?! Dwa lata chodzimy ze sobą a ty teraz dopiero pokazałaś swoją prawdziwą naturę, prawda?! Krzyknął ze złością ściskając pięści. Melanie po słowach chłopaka wytrzeszczyła zaskoczona oczy. Nie spodziewała się tego po Tomie. Nigdy w historii ich przyjaźni a potem w związku Tom nie wyraził się tak podle o niej. – naprawdę uważasz, że z natury jestem głupią zazdrosną, lalunią? Jeszcze mi powiesz, że zmieniam chłopaków jak rękawiczki i gdy mi z nimi nie wychodzi szukam następnych naiwniaków aby ich dręczyć, tak? Zapytała drżącym głosem a w jej oczach zgromadziły się łzy. – miałaś kilku przede mną. Przypomniał jej złośliwym głosem, patrząc na nią surowo. Melanie zamurowało. Nigdy wcześniej nie rozmawiała z Tomem o jej byłych chłopakach, a on nigdy o nich nie wypytywał. Naprawdę chciał ją urazić. – i co? Przypomnisz mi teraz ilu miałam żeby mi dopiec, tak?! Powiesz, że nigdy tych chłopaków nie kochałam a ciebie szczególnie! Nie wiedziałam, że jesteś takim chamem! Krzyknęła głośno aż się trzęsła z wściekłości. Tom też wyglądał na wkurzonego. - dobra, możesz mi mówić od dzisiaj, że jestem chamem! A ja nie nie będę nazywać cię moją dziewczyną, dobra? Nie mogę już znosić twojego zachowania! Nie dostanę się na Yale i nie spędzę z tobą wakacji, wszystkie moje plany ty zniszczyłaś! Czy ty myślisz tylko o sobie?! Dlaczego, powiedz mi dlaczego jesteś taką egoistką?! Ta miłość nie ma sensu jeśli nie szanujemy swoich postanowień, marzeń i wyborów! To co mi zrobiłaś w tamtym miesiącu było okropne, zlekceważyłaś mnie i zrobiłaś to co chciałaś! Ty mnie nie kochasz skoro wolałaś abym został i nie wygrał niż żebym był szczęśliwy, co? Myślisz, że ciągle chce cię zostawiać i poszukać sobie innej, myślałem, że bardziej mi ufasz. Myślałem, że mnie kochasz. Tak, myślę, że do siebie nie pasujemy. Zapomnijmy, że się przyjaźniliśmy. Chłopak powiedział ostatnie zdanie spokojnie po czym ze spuszczoną głową odwrócił się i odszedł. Melanie z zaciśniętymi ustami próbowała nie wybuchnąć głośnym płaczem. Miała drgawki ze zdenerwowania a jej napięte ciało bolało ją okropnie. Drobne łzy ciekły jej po policzkach ale nie zwracała na nie uwagi. Była zbyt przejęta całym wydarzeniem które zakończyło jej związek z Tomem.

Część, mam nadzieję, że nie za długi wyszedł mi ten rozdział. I, że Wam się spodobał.  Proszę zostawić po sobie ślad w formie komentarza.
  

piątek, 24 lipca 2015

POTRZEBNE INFORMACJE

1. Rozdziały będą publikowane dwa razy w tygodniu.
2. Proszę, żebyście pisali komentarze pod rozdziałami abym wiedziała czy mam dalej pisać.
3. Gdy zajdzie taka sytuacja, że będę musiała wyjechać lub będę czymś zajęta i nie będę mogła przez jakiś czas dodawać nowych postów to Was o tym powiadomię.
4. Informuję, że sama wymyśliłam całą historię i niczym się nie sugerowałam,
5. Czasem w tekście będą linki do piosenek które będą słuchane przez bohaterów lub wykorzystane  do choreografii.
Myślę, że to wszystko. Mam nadzieję, że spodoba Wam się moje opowiadanie. Do zobaczenia!

PROLOG

   Słoneczny zimowy poranek powitał za oknami uśpione jeszcze miasto. Nad Nowym    Yorkiem  skłębiły się gęste granatowe chmury pełne nowego śniegu przygotowanego na dzisiejszy dzień. Całe miasto było zawładnięte miękkim białym puchem który spadł kilka dni temu. Na ulicach pojawili się pierwsi przechodnie i pierwsze pojazdy zaczęły poruszać się w ciągu dnia po zatłoczonej jezdni. Ludzie z czerwonymi policzkami i zmarzniętymi uszami biegli na autobus, szli z siatkami  zakupów lub śpieszyli się pędem do pracy w ciasnych eleganckich kostiumach i garniturach. Była szósta rano, pora na nerwowe bieganiny żeby zdążyć na czas do upragnionego celu. Byli też tacy ludzie, co o tej porze jeszcze spali smacznie czekając aż ich sen rozmyje się wraz z pierwszym dźwiękiem budzika. Jedynym wyjątkiem człowieka który w tej chwili nie śpieszył się do pracy ani nie spał, była siedemnastoletnia dziewczyna siedząca skulona na parapecie z rozczochranymi włosami. Wyglądała jak pasmo nieszczęść, miała napuchnięte czerwone oczy, twarz całą we łzach i drgawki na ciele. Dziewczyna z głową opartą o kolana, patrzyła żałosnym wzrokiem przez okno swojej sypialni, nie na danego przechodnia ani w konkretne  miejsce tylko,   w przestrzeń. Włosy mokre od łez kleiły jej się do policzków a w głowie jak mantra słyszała powtarzające się zdania słyszane przez nią już wcześniej. Czy ty myślisz tylko o sobie?! Dlaczego, powiedz mi dlaczego jesteś taką egoistką?!  ‘’Ty mnie nie kochasz skoro wolałaś abym został i nie wygrał niż żebym był szczęśliwy, co?’’ Dziewczyna cicho zaszlochała na dźwięk głosu swojego chłopaka. Przymknęła lekko oczy a łzy zaczęły powoli spływać jej po policzkach i brodzie. ‘’ Dlaczego mi to zrobiłaś?! Czy ty myślisz tylko o sobie? Nie dostanę się na Yale i nie spędzę z tobą wakacji, wszystkie moje plany ty zniszczyłaś!’’ Słowa jak węgiel parzyły ją aż do kości, czuła jak krok po kroczku rozsadzają jej głowę a skóra piecze jakby właśnie zostało na nią wylany cały kubeł gorącej wody. Zamrugała oczami i cicho westchnęła. Wciąż przed oczami miała scenę wczorajszego wydarzenia.....................................

Hej, wszystkim! Mam nadzieję, że spodobał Wam się początek mojego opowiadania. Zostawcie po sobie jakiś ślad abym wiedziała, że ktokolwiek czyta moje wypociny. Do zobaczenia!