Strona Główna

niedziela, 26 lipca 2015

ROZDZIAŁ 1

Po dzwonku sygnalizującym koniec lekcji na ten dzień Melanie i Tom właśnie wychodzili z klasy historii kiedy nagle przez głośnik w korytarzu rozległ się nieuprzejmy głos dyrektora szkoły. – Uwaga komunikat!  Proszę o uwagę, dziś wybrani przeze mnie nauczyciele, tzw. Jurorzy typowali dwóch uczniów do wygranej w konkursie na ‘’ Omnibusa szkolnego’’. Lista z uczestnikami którzy wezmą udział w finałowej rundzie konkursu jest wywieszona na tablicy ogłoszeń. Dziękuję koniec komunikatu. Gdy głośnik ucichł na korytarzu uczniowie ożywieni nowym ogłoszeniem jak jeden mąż pobiegli całym tłumem do tablicy ogłoszeń. Melanie i Tom poszli za śladem pozostałych i także skierowali się tam gdzie wskazał dyrektor. Gdy wreszcie tam dobiegli, przy tablicy zebrała się dość duża grupka kujonów. – jak myślisz, dostałem się do finału? Zapytał Tom zwracając się do Melanie z lekko niepewnym głosem. – na pewno kochanie. Przecież jesteś największym kujonem w tej szkole, nie możliwe by było gdybyś nie przeszedł. Odpowiedziała szybko dziewczyna unikając wzroku swojego chłopaka. Tom jednak nie zwrócił uwagi na  dziwne zachowanie się Melanie. Jego uwaga zwrócona była na coraz mniejszy tłum uczniów odchodzących od tablicy ogłoszeń. – no, dobrze. Idę tam. Powiedział do siebie Tom poczym odważnym krokiem podszedł do lisy uczestników konkursu. Melanie przegryzła nerwowo wargę by po chwili nie pewnym krokiem pójść za chłopakiem. Gdy stanęła obok niego i spojrzała na niego z ukosa po jego twarzy wyczytała, że jest totalnie zaskoczony. – nie dostałem się. Powiedział przybitym głosem wciąż wpatrując się w tablicę ogłoszeń. – kochanie, przecież to nie jest jedyny konkurs w tej szkole, pewnie jeszcze będą inne i fajniejsze? Melanie lekko drżącym głosem próbowała załagodzić tę nieprzyjemną sytuację lecz Tom wydawało by się przez moment, że w ogól nie słucha swojej dziewczyny. Jednak po minucie milczenia mruknął. – to nie o to chodzi. Nie chodzi mi o satysfakcję związaną z wygraną tylko o………. Przez chwilę się zawahał poczym odwrócił się do Melanie i patrząc jej głęboko w oczy powiedział. – chciałem wygrać, ale nie dlatego żeby zawiesili w szkole dyplom z moim imieniem i nazwiskiem aby wszyscy wiedzieli, że jestem najmądrzejszy w całej szkole. Tylko dla nagrody która była dla zwycięscy. Melanie na słowa chłopaka lekko zaczerwieniała się na policzkach, spuściła wzrok a nogą próbowała wywiercić dziurę w podłodze. – tak bardzo mnie nie kochasz? Spytała nie patrząc na Toma. – co? Dlaczego tak mówisz? Zdziwił się chłopak wytrzeszczając lekko oczy gdy nagle usłyszeli kilka metrów dalej głos nauczyciela matematyki. – pan Smith i panna Hunt, dzień dobry. Para odwróciła się w kierunku głosu. Nauczyciel pan Brown szybkim krokiem podszedł do nastolatków i z szerokim uśmiechem na twarzy zapytał. – i co, wy też nie możecie się doczekać finału konkursu? Wybraliśmy najlepszych, będzie ostro! Zaśmiał się głośno spoglądając na twarze swoich uczniów. Tom na słowa nauczyciela jeszcze bardziej zmarkotniał a Melanie zrobiło się głupio. – a właśnie, Tom. Dlaczego nie wysłałeś nam zgody na dalszy udział w konkursie? Przecież  wiesz, że bez tego nie jest liczona twoja kandydatura o udział w dalszych etapach konkursu. Myślałem, że chciałeś wygrać. Odparł zdziwiony nauczyciel marszcząc brwi  nie spuszczając wzroku z Toma. – ale jak to? Zapytał ożywionym głosem chłopak podnosząc głowę aby spojrzeć na nauczyciela. – no…….. twoja zgoda nie została dostarczona do pokoju nauczycielskiego, nie mogła też się zgubić ponieważ żaden z nauczycieli ani razu nie widział ciebie w pobliżu pokoju nauczycielskiego. A co, jakiś problem? Chłopak nie odpowiedział na pytanie nauczyciela próbując poukładać myśli w głowie. – ale to nie możliwe. Ja, miałem tę zgodę, podpisywałem ją i………… chciałem osobiście ją dostarczyć ale nie mogłem bo miałem dodatkowe zajęcia i………… dałem ją Melanie. Ona miała ją zanieść do pokoju nauczycielskiego. Powiedział zamyślony nagle odwracając wzrok na dziewczynę. Melanie starała się nie patrzeć na swojego chłopaka, wciąż ze spuszczoną głową próbowała ukryć swoje rumieńce na twarzy. Tom jednak nie odpuszczał i po chwili zagadnął. – Melanie. Dziewczyna powoli uniosła głowę i spojrzała prosto w oczy swojemu chłopakowi. Milczała jednak bojąc się wypowiedzieć jakiekolwiek słowo. – Melanie, możesz mi powiedzieć co się stało z moją zgodą na konkurs? To ty ją miałaś oddać a tego nie zrobiłaś. Tylko nie wiem dlaczego. Powiedział Tom dość nerwowym głosem. Dziewczyna przegryzła mocno wargę, bawiąc się palcami. -ja……………. Nie wiem…………… Wyjąkała nieśmiało Melanie próbując uniknąć spojrzenia Toma. – nie kłam. Kochanie, dlaczego nie oddałaś tej zgody? Co chciałaś zrobić? Zapytał Tom opanowanym głosem patrząc tylko na dziewczynę. – przepraszam, że przerwę ale jeśli panna Hunt naprawdę nie przekazała za prośbą Toma zgody na jego udział w dalszym etapie konkursu to, muszę powiedzieć, że bardzo zniesmaczyło mnie to co zrobiłaś Melanie. Ale teraz porozmawiajcie o tym sam na sam a ja pójdę do domu. Do widzenia. Zawołał nauczyciel i wyszedł ze szkoły. A para nadal stała i milczała. – Melanie, powiedz wreszcie coś. Odezwał się po chwili Tom spokojnym głosem. Melanie zawahała się na chwilę by w końcu powiedzieć.- tak, nie oddałam twojej zgody. Ale nie zrobiłam tego aby zrobić ci na złość tylko nie chciałam żebyś wyjeżdżał. Tom wpatrywał się w dziewczynę z lekki zdziwieniem i złością. –  tak nagle ci się przypomniało, że nagrodą w konkursie jest wyjazd i z kaprysu postanowiłaś, że nie pojadę, tak?– zrobiłam to żebyś mnie nie zostawił. – co? o czym ty mówisz? Zdziwił się Tom zakładając ręce na piersi i nie odrywając wzroku od dziewczyny. – a czego nie rozumiesz? Przecież dobrze wiesz, że ten wyjazd miał być na pół roku. Zostawiłbyś mnie samą w Nowym Yorku a ty……………… nawet nie pomyślałeś, że mogę się na to nie zgodzić! Po prostu zgłosiłeś się i dopiero po dwóch miesiącach powiedziałeś mi, że wygraną jest wycieczka do Miami na pół roku! I co myślisz, że jestem taka naiwna, że tam żadnej innej nie poznasz? Dobra, możesz mówić, że jestem zazdrosna  ale ja nie zamierzam cię samego puścić do miasta gorących panienek! Zawołała ze złością i z drżącym głosem. Chłopak przez chwilę wpatrywał się bez słowa w Melanie tak jakby pierwszy raz zobaczył dziewczynę. Melanie w tym czasie dyszała z wściekłości, zrobiło jej się gorąco. – wyjdźmy na zewnątrz. Zdecydował nagle Tom stanowczo poczym bez żadnego słowa złapał dziewczynę za nadgarstek i pociągnął za sobą w kierunku wyjścia. Melanie nie sprzeciwiała się mu, idąc posłusznie za chłopakiem. Kiedy wyszli, Tom puścił dziewczynę i z zniecierpliwieniem powiedział. – posłuchaj, ta wycieczka była dla mnie bardzo ważna, ale nie dlatego, że chciałem zapoznać sobie nową dziewczynę jak sądzisz i powiem ci, że to mnie zabolało, że tak o mnie myślisz. Gdy dowiedziałem się, że główną nagrodą ma być wycieczka na pół roku do Miami, od razu pomyślałem żeby wziąć cię ze sobą. Oczywiście okazało się gdy zapytałem o to nauczycieli, że nie można brać ze sobą osoby towarzyszącej. Dlatego chciałem zrezygnować z konkursu, pamiętasz jak ci to mówiłem. Ale i tak próbowałem załatwić dla nas tą wspólną wycieczkę. Chodziłem po nauczycielach i mówiłem, że gdy wygram konkurs sam dopłacę na drugi bilet. Oni nie zgadzali się, ciągle mówili, że wygrana jest tylko dla zwycięscy. Ale ja nie odpuszczałem, przekonywałem ich, że ta druga osoba jest dla mnie ważna i, że nikt się nie dowie, że zabrałem osobę towarzyszącą. A gdy to nie podziałało to, zdecydowałem się zrezygnować. Powiedziałem to nauczycielom a oni od razu zaczęli protestować, wiesz mówili, że jestem najzdolniejszym uczniem w tej szkole, że jestem dumą szkoły, ich ulubieńcem i, że to ja zasługuje na wygraną. Wtedy nie interesowało mnie, że dostanę dyplom z tytułem najzdolniejszego ucznia tylko to, że mogą się zgodzić na drugą osobę. Więc, powiedziałem im, że nie zrezygnuję z konkursu jeśli dadzą mi kupić drugi bilet dla osoby towarzyszącej. Powiem, że długo myśleli nad tym ale się zgodzili. I kupiłem ten bilet. Chciałem ci zrobić niespodziankę ale ty wszystko popsułaś. Głos Toma drżał ze zdenerwowania i ze smutku. Spuścił wzrok na swoje buty, nie mógł patrzeć już na Melanie. Dziewczyna zastygła gdy usłyszała całą opowieść Toma. Nie miała pojęcia, że załatwił specjalnie dla niej drugi bilet do Miami. Nie wiedziała, że tak ją kocha, że specjalnie dla niej szykanował nauczycieli i chciał zrezygnować z konkursu od którego mogła zależeć jego dalsza edukacja. Gdyby dostał dyplom i tytuł ‘’ Omnibusa ‘’ z tak wieloma wygranymi konkursami i wysoką średnią każda uczelnia biła by się o niego. Ten konkurs był ważny dla osób takich jak Tom, ponieważ on dawał możliwość pokazania swoich umiejętności z różnych dziedzin nauki. Wygrał każde rundy, aż został wybrany do finału. I właśnie przez jej głupotę i zazdrość ktoś inny zostanie najzdolniejszym uczniem w ich szkole. A Tom nie będzie miał swojej przepustki do uczelni Yale która przyjmuje uczniów tylko z tytułami najlepszych. Melanie niespokojnie zaczęła przechodzić z nogi na nogę i nerwowo przegryzając wargę. – Tom, przepraszam………… Myślałam, że ty specjalnie chciałeś wyjechać aby odemnie odpocząć. Od tego wydarzenia miesiąc temu myślałam, że masz dość mojego zachowania i…………….. no wiesz. Powiedziała cicho, nerwowo bawiąc się palcami. – to prawda, byłem na ciebie zły za to co zrobiłaś ale wybaczyłem ci i dlatego chciałem zabrać cię do Miami. Ale ty oczywiście, najpierw zrobiłaś potem pomyślałaś i znów są problemy. Dlaczego jesteś taka impulsywna?! Nie możesz ciągle wyprawiać takich rzeczy, nawet jeśli się o mnie troszczysz czy jesteś szalenie zazdrosna! Krzyknął nagle Tom tracąc powoli nerwy. Melanie drgnęła przestraszona. Już kilka razy zdarzało się, że Tom na nią krzyczał i to słusznie ale nigdy nie słyszała w jego głosie takiego rozczarowania i złości. Naprawdę był wściekły na nią jak nigdy. Dziewczyna próbowała załagodzić sytuację. – Tom, proszę cię nie gniewaj się…………… - a co mam zrobić twoim zdaniem? Wszystko psujesz, to co dla mnie ważne jak miesiąc temu, i nasz wspólny wyjazd! Zrobiłaś się taka nieznośna i ciągle mnie denerwujesz swoim zachowaniem! Dlaczego taka się zrobiłaś?! Dwa lata chodzimy ze sobą a ty teraz dopiero pokazałaś swoją prawdziwą naturę, prawda?! Krzyknął ze złością ściskając pięści. Melanie po słowach chłopaka wytrzeszczyła zaskoczona oczy. Nie spodziewała się tego po Tomie. Nigdy w historii ich przyjaźni a potem w związku Tom nie wyraził się tak podle o niej. – naprawdę uważasz, że z natury jestem głupią zazdrosną, lalunią? Jeszcze mi powiesz, że zmieniam chłopaków jak rękawiczki i gdy mi z nimi nie wychodzi szukam następnych naiwniaków aby ich dręczyć, tak? Zapytała drżącym głosem a w jej oczach zgromadziły się łzy. – miałaś kilku przede mną. Przypomniał jej złośliwym głosem, patrząc na nią surowo. Melanie zamurowało. Nigdy wcześniej nie rozmawiała z Tomem o jej byłych chłopakach, a on nigdy o nich nie wypytywał. Naprawdę chciał ją urazić. – i co? Przypomnisz mi teraz ilu miałam żeby mi dopiec, tak?! Powiesz, że nigdy tych chłopaków nie kochałam a ciebie szczególnie! Nie wiedziałam, że jesteś takim chamem! Krzyknęła głośno aż się trzęsła z wściekłości. Tom też wyglądał na wkurzonego. - dobra, możesz mi mówić od dzisiaj, że jestem chamem! A ja nie nie będę nazywać cię moją dziewczyną, dobra? Nie mogę już znosić twojego zachowania! Nie dostanę się na Yale i nie spędzę z tobą wakacji, wszystkie moje plany ty zniszczyłaś! Czy ty myślisz tylko o sobie?! Dlaczego, powiedz mi dlaczego jesteś taką egoistką?! Ta miłość nie ma sensu jeśli nie szanujemy swoich postanowień, marzeń i wyborów! To co mi zrobiłaś w tamtym miesiącu było okropne, zlekceważyłaś mnie i zrobiłaś to co chciałaś! Ty mnie nie kochasz skoro wolałaś abym został i nie wygrał niż żebym był szczęśliwy, co? Myślisz, że ciągle chce cię zostawiać i poszukać sobie innej, myślałem, że bardziej mi ufasz. Myślałem, że mnie kochasz. Tak, myślę, że do siebie nie pasujemy. Zapomnijmy, że się przyjaźniliśmy. Chłopak powiedział ostatnie zdanie spokojnie po czym ze spuszczoną głową odwrócił się i odszedł. Melanie z zaciśniętymi ustami próbowała nie wybuchnąć głośnym płaczem. Miała drgawki ze zdenerwowania a jej napięte ciało bolało ją okropnie. Drobne łzy ciekły jej po policzkach ale nie zwracała na nie uwagi. Była zbyt przejęta całym wydarzeniem które zakończyło jej związek z Tomem.

Część, mam nadzieję, że nie za długi wyszedł mi ten rozdział. I, że Wam się spodobał.  Proszę zostawić po sobie ślad w formie komentarza.
  

3 komentarze:

  1. Rozdział fajny choć przeczytałam tylko troszkę ,bo mi wygodniej na tel.
    Dodałam 1 rozdział tylko w części.
    historia-dedykowana-wam.blogspot.com.

    OdpowiedzUsuń
  2. Bardzo się cieszę, że ci się podoba.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Już dodałam kolejną część.
      Nie będę zdradzać co się stanie.
      Zapraszam i życzę weny bo naprawdę super opowiadanie.

      Usuń