Melanie znów wspominając
wczorajszy incydent zaszlochała cicho, przy tym wycierając rękawem piżamy nowe
łzy na policzkach. Czuła jak oczy ją boleśnie parzą niczym ogień. Głowa bolała
ją, tak jakby ktoś dał jej z liścia. Nie miała na nic siły, wydawało jej się,
że mięśnie ma całe sflaczałe i drętwe. Melanie oparła z powrotem głowę o szybę
okna i zobaczyła siebie w słabym odbiciu. Nie zdziwiła się kiedy ujrzała swoją
bladą jak ściana twarz i napuchnięte oczy. Mokre końcówki włosów kleiły jej się
do ust i policzków. Rękami objęła swoje kolana i lekko bujała się jak dziecko
po dostaniu klapsa. Siedziała tak całą noc, na parapecie oglądając miasto nocą,
gwiazdy i przyglądając się małym grupką
nastolatków idących na dyskotekę. Miała czas na przemyślenia, słów
wypowiedzianych wczoraj przez Toma. ‘’ czy
ty myślisz tylko o sobie?! Ta miłość nie ma sensu jeśli nie szanujemy swoich
postanowień, marzeń i wyborów. Dlaczego, powiedz mi dlaczego jesteś taką
egoistką?! Tak, myślę, że do siebie nie pasujemy….’’ Słowa i ich znaczenie bolały ją najbardziej. Czuła jak w
środku pali się w niej ogień smutku i nienawiści do samej siebie. Przemyślała
swoje niedojrzałe zachowanie i żałowała, że ogóle stało się to co się stało. Obwiniała
się w myślach za swoją głupią zazdrość i że, nie zdołała się powstrzymać przed nie
wysłaniem zgody na konkurs. ‘’Myślisz, że
ciągle chce cię zostawić i poszukać sobie innej, myślałem, że bardziej mi
ufasz.’’ Te słowa były dla niej nie do
zniesienia, powtarzały się w kółko i wryły się w jej pamięć bardzo głęboko. Miała ochotę krzyczeć, nie chciała już tego
wszystkiego słyszeć. Ale nie potrafiła uciszyć tego smutnego i zranionego głosu
Toma ze swojego umysłu. ‘’ myślałem, że mnie
kochasz….’’ ‘’ kocham cię, nawet nie wiesz jak
bardzo’’ pomyślała i zacisnęła mocniej usta. ‘’ to dlaczego go zraniłaś?’’
zapytał cicho obcy głos w głowie Melanie. ‘’ nie chciałam! Po prostu nie
chciałam żeby wyjeżdżał!’’ Zaprotestowała dziewczyna. ‘’ bo jesteś samolubna’’
odpowiedział złośliwie głos. ‘’ wcale nie! A może troszkę… ale to źle, że
przejmuję się naszym związkiem?’’ ‘’ raczej swoim interesem’’ odparł głos. ‘’
ja po prostu nie chciałam żeby wyjechał bo… za długo byśmy się rozstali…’’ ‘’
ale on kupił dla ciebie bilet, chciał spędzić z tobą wakacje a dzięki wygranej
dostałby się do swojej wypatrzonej szkoły. Zawiodłaś go.’’ Powiedział chytrze
głos. ‘’ nie! To nie prawda’’. Próbowała przekonać samą siebie, chociaż
wiedziała, że to prawda. Odbywała właśnie wojnę przeciwko sobie na argumenty.
Czuła, że za raz wybuchnie. Złapała się za głowę i cicho powtarzała. – to jest
prawda, jestem egoistką… myślę tylko o sobie… przyznaję się do wszystkiego…
tylko proszę przestańcie się odzywać… mam nauczkę… nie musicie mnie męczyć… ‘’
jesteś egoistką, zmarnowałaś wielką szansę na lepsze studia Toma…’’ Mówił dalej
uparty głos a Melanie chcąc pozbyć się tego tajemniczego głosu w swojej głowie
zaczęła machać nią przecząco. – tak! Zrobiłam to, ile razy mam to powtarzać,
daj mi spokój! Powiedziała na głos wkurzonym tonem. ‘’ będę to powtarzać dopóki
nie przeprosisz Toma za to co zrobiłaś.’’ Powiedział uparty głos. – ale on się
nie da przeprosić! Zaszlochała Melanie. ‘’ musisz próbować’’ Przekonywał
głosik. – on mnie nienawidzi! Zawołała cicho. ‘’ przejdzie mu jak zobaczy, że
przemyślałaś swoje błędy i go przeprosisz.’’ Zachęcił uparcie głos. – to się
nie uda. Powiedziała na głos poczym schowała twarz w dłoniach. Nagle rozległo
się głośne pukanie. Melanie jak na zawołanie podniosła głowę i spojrzała na
drzwi od swojego pokoju. – Melanie, śpisz jeszcze? Odezwał się chłopięcy,
dobrze znany głos dla dziewczyny. Melanie szybko zerwała się z parapetu i
pobiegła do swojego łóżka. Rzuciła się na nie i w pośpiechu zakryła się kołdrą
aż po czubek głowy. Po chwili dziewczyna usłyszała otwieranie się zamka i otwierane
drzwi. Ciche kroki zbliżyły się do łóżka nastolatki poczym znów usłyszała ten
sam głos. – Melanie, wstawaj już. Jest siódma. Dziewczyna jednak nie reagowała
na słowa chłopaka. Po chwili poczuła lekkie szarpanie i zniecierpliwiony głos.
– Melanie, nie mamy czasu na twoje lenistwo! Przecież wiem, że nie śpisz.
Słyszałem jak do siebie mówisz! Dziewczyna poczuła jak jej starszy brat zaczął
ciągnąć końcówkę kołdry, ona zaparła się i złapała mocniej swoje okrycie i też
zaczęła ciągnąć. – Melanie, przestań już, bo to nie jest śmieszne! Zawołał
zirytowany chłopak szarpiąc energetycznie pościel. Dziewczyna też już
zdenerwowana nagle odkryła się i usiadła jak na zawołanie. – odczep się ode
mnie Bradley! Krzyknęła wojowniczo i ostro. Jej włosy pod wpływem kołdry
zelektryzowały się co wynikło z tego, że miała wielkie blond siano na głowie.
Wyglądała komicznie, przy jej wyglądzie nawet głos nie był zbyt wrogi. Brat
Melanie puścił od razu pościel siostry i zaniósł się szyderczym śmiechem. Złapał
się jedną ręka za brzuch a drugą wskazał na dziwną fryzurę dziewczyny. Ledwo
co, powiedział. - …. Co… ty masz… na… głowie…? Melanie po słowach brata pogłaskała się po swojej burzy włosów i
zrobiła oburzoną minę. – bawi cię to? Warknęła przez zęby przyglądając się ze
złością bratu. - …i to… bardzo…. Wyglądasz…. Jak…. Jakaś…. stuknięta…. Śmiał
się bezczelnie Bradley. – odszczekaj to, zanim ci coś zrobię! Krzyknęła. – ani
myślę, wariatko! Zaśmiał się szyderczo patrząc z politowaniem na siostrę.
Dziewczyna nienawidziła takiego typu spojrzenie, wtedy robiła się agresywna.
Jej bracia o tym bardzo dobrze wiedzieli. I starali się tego nie robić, tylko
jeden złośliwy Bradley był inny. Zawsze musiał robić jej na przekór i na złość.
– o ty gnoju! Krzyknęła i rzuciła się na brata. Zaczęła go okładać pięściami i
gryźć. Bradley bez powodzenia próbował odepchnąć siostrę, lecz ona trzymając
się go mocno krzyczała. – popamiętasz mnie ty, gnomie! – ratunku, wariatka się
na mnie rzuciła! Ma wściekliznę! Wołał chłopak i z całej siły odepchnął siostrę
na podłogę. Melanie upadła z trzaskiem poczym od razu wstała i z powrotem
rzuciła się na brata, który w tej chwili próbował uciec. Wskoczyła mu na plecy
i zaczęła bić, trzymając się tylko jedną ręką. – ratunku! Krzyczał Bradley próbując dosięgnąć swoimi rękami
siostrę. Melanie czując mocne uderzenie w ramię, ze złości ugryzła brata w ucho. – a!
zwariowałaś?! Zawołał z boleścią w głosie. Nagle do pokoju dziewczyny wbiegli
jej pozostali bracia. George i Louis widząc zamieszanie rzucili się do pomocy.
George najwyższy z braci, złapał Melanie w pół i zaczął ciągnąć a Louis
próbował wyrwać zaciśnięte ręce dziewczyny z koszuli brata. – puść go! Wołał
rozkazującym głosem Louis. Siłowali się tak dobre parę minut. Wreszcie
najstarszy brat Melanie wpadł na pomysł i zaczął ją gilgotać po brzuchu, tam
gdzie miała największe łaskotki. Dziewczyna od razu zaniosła się nie
pohamowanym śmiechem, wijąc się na plecach Bradley. Gdy po pięciu minutach puściła
ręce, George szybko złapał ją i postawił na podłodze. Bradley odetchnął głęboko
i wyprostował się, masując swoje czerwone od zębów Melanie ucho. –
zwariowałaś!? Krzyknął po chwili gdy dziewczyna już się uspokoiła. – po co
gryzłaś mnie w ucho?! Warknął zaciskając mocno usta. – nie trzeba było mnie
obrażać! Odszczekała się Melanie lustrując go zirytowanym spojrzeniem. – a co
jej powiedziałeś? Wtrącił się George, najrozsądniejszy z nich. – nic! W żartach
powiedziałem, że wygląda jak wariatka z takimi włosami! Przecież to prawda!
Powiedział unosząc ręce w geście swojej nie winności. – bo za raz go strzelę!
Zawołała wściekła Melanie piorunując go wzrokiem i próbując się rzucić z
powrotem na Bradleya. Na szczęście George w porę złapał dziewczynę za ramię. –
uspokój się. Powiedział spokojnie chłopak patrząc porozumiewalnie na brata. –
Melanie, nie możesz gryźć i bić ludzi za to, że żartobliwie z ciebie żartują.
To nie był złośliwy żart… Zaczął najstarszy brat lecz Bradley mu przerwał. – do
reszty jej odbiło! Trzeba ją gdzieś zamknąć! Wskazał na nią palec i wydął
złośliwie usta.- Bradley! Zbeształ go Louis przejeżdżając ręką po twarzy. – a!
ryknęła Melanie tracąc cierpliwość i próbując wyrwać się bratu. – Melanie,
przestań! Wołał proszącym głosem. – ale on mnie wkurza! – nas też, ale my jakoś
się na niego nie rzucamy. Wytłumaczył Louis. – bo jesteście dziwni! Krzyknęła
drwiąco dalej próbując się wyrwać z rąk Georga. – nie, my po prostu umiemy nad
sobą panować! Odparł chłopak przyciągając do siebie dziewczynę. Złapał ją za
ramiona i mocno trzymał. Ona powoli zaczęła się uspokajać lecz nadal wrogim
spojrzeniem zerkała na Bradleya. – to znaczy, że to znowu moja wina? Spytała
zdenerwowanym głosem. – nie mówię że tak, ale myślę, że powinnaś bardziej
panować nad sobą. Nie reagować tak jak teraz na głupie odzywki, nie można z
takiego błahego powodu zacząć kogoś gryźć! Wytłumaczył cierpliwie George puszczając
lekko ramiona siostry. – ale to on zaczął! Zawołała Melanie wskazując na
Bradleya który zrobił nie winną minę. George westchnął głośno. – przecież
wiesz, że Bradley najpierw mówi potem myśli. W tamtej chwili… pewnie nie
przemyślał tego i palnął to nie wiedząc co mówi. Powiedział chłopak poczym
Bradley zirytowanym głosem zawołał. – hej, jak możesz? – to akurat jest prawda.
Mruknął z uśmiechem Louis. – i dlatego cię proszę, żebyś była bardziej
wyrozumiała dla Bradleya. Dodał po chwili George. Dziewczyna z trudem kiwnęła
głową poczym odwróciła głowę i spytała brata. – możesz mnie puścić? – a nie
rzucisz się na brata? Zwątpił chłopak marszcząc brwi. – tak. Odparła słabo
Melanie. Przez chwilę przyglądali się sobie z uwagą poczym wolno George wziął
ręce z ramion siostry. Louis odetchnął głośno. – to już na dziś koniec wojny,
jutro możecie zacząć od nowa. Uśmiechnął się przelotnie do Melanie poczym
mruknął do Bradleya. – choć, śniadanie jest na stole. A wy idziecie? Spytał
George i Melanie. – za raz do was dojdziemy. Kiwnął głową chłopak nie odrywając
uważnego spojrzenia od siostry. – ok. Machnął ręką i wraz drugim bratem wyszli z pokoju. Nastała krępująca
cisza. Melanie chcąc uniknąć kontaktu wzrokowego z Georgiem przez cały czas
przyglądała się swoim dłonią. Znała już tego typu spojrzenia swojego brata,
wiedziała, że nie minie ją poważna rozmowa na temat jej dzisiejszego zachowania
i dlatego chcąc tego uniknąć przeszła parę kroków w stronę drzwi poczym dalej
nie patrząc na chłopaka spytała. – to co, idziemy na śniadanie? – najpierw
musimy porozmawiać. Odparł poważnym głosem George. – ale spóźnię się do szkoły!
Zaprotestowała z udanym buntem. Zerknęła na brata, podniósł kpiąco brwi poczym
spokojnie powiedział. – nigdy nie przejmowałaś się szkołą. – a… ale się
zmieniłam! Przestałam być spóźnialska i chcę… zachowywać się jak normalna
uczennica! Zawołała głośno i z powagą. Jednak George potrząsnął głową w geście
politowania. – mnie nie nabierzesz Melanie. Mruknął posępnie chłopak patrząc
uparcie na siostrę. – bo mi nigdy nie wierzysz! Zawołała oburzona wymachując
rękami i spoglądając na brata. Chciała żeby George poczuł się trochę winny jej
oskarżeniami i żeby odczepił się od niej w końcu. Lecz jak zwykle jej brat był
nie ugięty, nigdy łatwo nie dawało mu się czegoś w mówić, za dobrze ich
wszystkich znał. George bez żadnego słowa podszedł bliżej do siostry poczym
spokojnym głosem powiedział. – mnie nie oszukasz, jestem bardziej bystry niż
sądzisz. Widzę, że jesteś jakaś smutna i spięta. Co się dzieje? Dziewczyna
przełknęła głośno ślinę, z nerwów zaczęła mocniej ściskać swoją koszulkę od
piżamy. – Melanie, spójrz na mnie. Poprosił cicho. Dziewczyna nie wiedząc co mówić zaczęła gadać o czym innym. – a, wiesz myślę, że
jajecznica już stygnie…. Odparła nie winie, ochrypłym głosem. Już chciała skierować się do drzwi kiedy
nagle poczuła mocny uścisk na swoim ramieniu. Odwróciła głowę i napotkała czuły
i zaniepokojony wzrok Georga. – Melanie wiem, że płakałaś przez całą noc, nie
wiem tylko dlaczego. Daj sobie pomóc. Poprosił, ciepłym i spokojnym głosem.
Dziewczynie zaszkliły się oczy poczym drżąco i ostro spytała. – skąd niby
wiesz, nie masz dowodów. Melanie próbowała z tej sytuacji wybrnąć twardo i
ostro, nie chcąc pokazać swojej słabości, której się brzydziła. George
uśmiechnął się blado poczym palcem wolnej ręki zaczął dotykać twarz siostry. –
masz całą twarz w zeschniętych łzach. Na policzkach… Przejechał palcem po
wypowiedzianym przez niego miejscu. – do tego twoje oczy są lekko czerwone.
Chłopak cofnął rękę, westchnął. – a po za tym jesteś bardzo blada, a twoje
włosy są potargane i trochę mokre. To są odznaki, że płakałaś przez wiele
godzin. I mi się tak łatwo nie dasz wykręcić. Uprzedził poważnie. – a może, nie
chcę się tobie zwierzać. Warknęła z uporem trzymając wysoko uniesioną głowę.
Chłopak pokręcił tylko głową. – każdy chce się komuś zwierzyć, tylko większość
ludzi wybierają nie odpowiedniego słuchacza, który potem całą swoją wiedze o
tym człowieku wykorzystują przeciwko niemu. I dlatego wszyscy teraz boją się
komukolwiek zaufać bo nie mają pewności czy słuchający to dobry człowiek. Chyba
ty nie masz takich wątpliwości? Brat Melanie podniósł lewy kącik ust poczym
cofnął rękę którą trzymał siostrę. Dziewczyna ostrożnie poruszyła ramieniem i
zamrugała oczami. – wiesz, brat… szanuję cię, jesteś tu najmądrzejszy z całej
naszej rodziny i bardzo cię kocham ale… nie aż tak, żebym ci o wszystkim
mówiła… Odparła przegryzając wargę. Spojrzała ostrożnie na brata, lecz ku jej
zdumieniu uśmiechał się do niej blado. – powinienem się domyślić, że tak łatwo
mi się nie zwierzysz. Jesteś bardzo twarda fizycznie lecz słaba psychicznie,
taka prawda. I nie masz się o co obrażać. Każdy taki jest, nawet największy
bandzior ma uczucia i słabość do niektórych rzeczy. Oczywiście nie chcę ich
bronić, ale chcę żebyś wiedziała, że nie masz się czego wstydzić. Słabość to
główna cecha człowieka i tego nie zmienisz. Każdy ma chwilę w której czuje się
podle, nie umie poradzić sobie ze swoimi problemami i dlatego na świecie jest
tylu terapeutów, żeby pomóc w potrzebie. Ci ludzie co tam chodzą nie mają
prawdziwych przyjaciół ani prawidłowej rodziny, która umie słuchać a nie chce tego robić. A ty.
Chłopak wskazał na siostrę. – masz możliwość wygadania się swojej rodzinie a
niestety nie dajesz sobie pomóc. Jesteś zamknięta w sobie. Oświadczył ciepłym
głosem. Przez chwilę się sobie przyglądali. George zatroskanym wzrokiem a
Melanie uparcie ale łagodnie. – wybacz, ale nie mam ochoty rozmawiać o moich
prywatnych problemach. Ani z tobą a na pewno też nie z jakimś terapeutą. Nie
potrzebuję od nikogo żadnej pomocy! Sama sobie poradzę, jeśli będzie trzeba!
Zawołała z pretensją gestykulując. – Melanie, rozumiem, że o różnych tematach
nie potrafię rozmawiać, ale chociaż spróbuję. Nie skreślaj mnie bo jestem twoim
bratem. Wiem, że ciężko się gada z chłopakiem na temat miłości… bardziej
pasowała by ci mama ale… Dziewczyna na dźwięk słowa ‘’ miłość’’ wyprostowała
się i zmierzyła przestraszonym spojrzeniem brata. – co? Co ty powiedziałeś…?
Jaka miłość…? Nic się nie zmieniło…. Wyjąkała pośpiesznie. Jednak George nie
dał się znowu nabrać. – widzę po twoich oczach, że coś się stało w twoim
związku z Tomem. Pokłóciliście się? Zapytał po chwili. – nie, wcale! A w ogóle
co ci przyszło do głowy!? Nie masz swoich spraw, że tak się mnie o wszystko
wypytujesz ? Oburzyła się mając lekko
czerwone policzki ze złości. – chcę ci tylko pomóc. Nalegał chłopak. – nie,
jesteś po prostu wścibski i tyle. A teraz przepraszam cię bardzo, muszę iść się
ubrać bo inaczej spóźnię się do szkoły! A śniadanie kupię sobie w sklepiku!
Krzyknęła poczym wybiegła z pokoju. Nie miała ochoty już więcej słuchać mądrych
gadek brata, nie obchodziły ją. On nie miał pojęcia jak się teraz ona czuję.
Nie, on potrafił tylko wygłaszać mowy z mądrych ksiąg które nie są życiowe. Nie
pomagają w życiu na takie problemy które właśnie miała. Mówią tylko, żeby
zacząć bardziej zbliżać się do rodzeństwa i rodziny! A oni w tej chwili nie
byli jej potrzebni! Nie chciała nikomu się wyżalić, była twarda i nie
potrzebowała rozmówcy do wysłuchania jej i pocieszania. Wolała siedzieć
samotnie i płakać niż opowiadać całe wczorajsze wydarzenie braciom. Była raczej
typem samotnika gdy wydarzały się jej jakieś problemy. A gdy się kończyły, była
innym człowiekiem. Miała ochotę wychodzić ze swoją przyjaciółką Bonnie, iść na
randki z Tomem, czytać książki i uczęszczać na lekcje tańca. Nawet w chwili
odejścia ojca do innej kobiety, kiedy Melanie miała siedem lat była zamknięta w
sobie, gdy tylko zaczął kto kol wiek żartować z niej, że nie ma taty od razu
wpadała w szał. I od tej pory zrobiła się agresywna. Nie znała wtedy jeszcze Bonnie ani Toma i nie
potrafiła uwierzyć, że prawdziwi przyjaciele mogą skutecznie poprawić humor i
sprawić, że zapomina się te przykre chwile. Do tej pory nie chce się szerzej
otworzyć przed Bonnie czy swoim chłopakiem. Rzadko się do kogoś przytulała, do
chwili gdy zaczęła chodzić z Tomem. On był jedynym wyjątkiem, no i czasem
Bonnie. Poznała ich dopiero w trzeciej klasie i aż do teraz są przyjaciółmi.
Całe siedem lat temu. Razem pokonywali problemy ze szkołą, lekcjami, wyciągali
Melanie z kłopotów i chodzili na wspólne wypady do kina, baru czy cukierni. Ich
przyjaźń wiele razy była podawana próbie
ze względu na ciągłe kłótni pomiędzy Melanie a Bonnie. Ich znajomość o mało też
się nie rozpadła gdy matka Melanie uciekła z domu. Miała wtedy czternaście lat.
Mama była wtedy jeszcze w depresji po odejściu ojca dziewczyny do innej kobiety.
Nadal go kochała i nie mogła uwierzyć, że znalazł sobie inną. Przez swoją
rozpacz zaczęła pić codziennie alkohol, po kilkanaście puszek piwa, potem
kupowała sześć butelek różnego wina i piła go aż do utraty przytomności. W ten
czas zaczęło w domu brakować pieniędzy. Melanie pożyczała częściej kasę od
przyjaciół a oni nie wiedząc o sytuacji w jej domu byli coraz bardziej na nią
źli. Robili jej awantury, a potem chodzili skłóceni ze sobą. Dziewczyna jednak
nie chciała wyjawiać prawdy, nie miała ochoty się nad sobą użalać. Wszystko się
ujawniło gdy w codziennym dzienniku dziennikarze zaczęli mówić o zniknięciu
mamy Melanie. Policja wszczęła poszukiwania po całej Ameryce. Niestety po
pięciu miesiącach szukania, nie znaleźli matki dziewczyny. Przyjaciele w tym
czasie próbowali dogadać się z Melanie, chcieli wiedzieć dlaczego im o tym nie
powiedział. Byli trochę zawiedzeni, bo myśleli, że dziewczyna im ufa. W końcu
pokłócili się. Ale po kilku tygodniach zawstydzona Melanie sama z własnej woli
podeszła do nich i ich przeprosiła. Od tej pory zaczęli bardzo się spierać.
Byli nie rozłączni. Melanie i Bonnie traktowały się jak siostry, a między nią a
Tomem zaiskrzyło dopiero później.
Dokładnie dwa lata temu…. Pokochała go po tym jak miesiąc wcześniej
próbował obronić swoją siostrę przed starszymi od nich typkami. Oni, oczywiście
silniejsi uderzyli go w twarz tak, że leciała mu krew z nosa. Bonnie nic się
nie stało. Ale Melanie widząc całą tą sytuację, chcąc obronić swoich przyjaciół
wścieła z nimi bójkę. Była na nich wściekł, że mieli czelność zbić jej wielką
miłość i próbowali pobić przyjaciółkę. To było na boisku szkolnym, w czasie
długiej przerwy. Wtedy właśnie chcieli zjeść sobie drugie śniadanie na świeżym
powietrzu. Oczywiście wokół Melanie i tamtych chłopaków zbiegła się duża grupa
widowni która kibicowała dziewczynie. Jak można było się spodziewać, Melanie
wygrała i pokonała trzech wysokich i umięśnionych chłopaków. Niestety
wicedyrektor przez monitory zauważył ich bójkę i rozdzielił ich kilka sekund po
niej. Melanie dostała dwu tygodniową karę siedzenia po lekcjach z innymi nie
posłusznymi uczniami. Tamci chłopcy zostali wydaleni ze szkoły po tym jak cała
szkoła się przyznała, że ich banda zastraszała każdego ucznia. Po całym
wydarzeniu Melanie została popularna wśród swoich kolegów i innych ludzi z
różnych klas. Sprawa ucichła dopiero po kilku miesiącach, ale Melanie wciąż
była bohaterką szkoły. I właśnie nie długo po tym jak uczniowie znudzeni już
zachwycaniem się bohaterstwem Melanie, Tom zaprosił dziewczynę na pierwszą
randkę. Poszli do restauracji na obiad, a podczas jedzenia spaghetti rozmawiali
o tym, co wstydzili się mówić przy Bonnie. Każdy z nich wyjawił tej drugiej
osobie swoją tajemnicę i śmiejąc się z absurdalnych sytuacji które ich spotkały
podczas ich przyjaźni spędzili przyjemne chwile razem. Było im razem dobrze. Po
pierwszej randce, spędzali ze sobą więcej czasu nie tylko w szkole ale i po.
Zawsze to Tom, fundował wszystkie ich wyjścia, co nie podobało się Melanie
która wolała za siebie zapłacić bo nie lubiła być zależna od nikogo. Tom jednak
zaproponował ugodowo, że co drugą randkę ona będzie płacić, Melanie zadowoliła
się taką postawą sprawy. Niestety po kilku tygodniach u dziewczyny w domu
zaczęło brakować pieniędzy, Georgie dostawał mniejsze pensje przez małe zarobki
w sklepie sportowym który już za kilka miesięcy miał być zamknięty. Za to Louis
nie dawno zatrudnił się w kawiarni aby pomóc swojemu bratu w kwestii finansowej.
Melanie w tym czasie wolała zamiast chodzić do konkretnych miejsc, wolała wolne spacery z Tomem, chłopak
dowiedział się wcześniej o sytuacji Melanie więc nie nalegał aby chodzili tam
gdzie jego dziewczyna nie chciała. Po jakimś czasie w sytuacji finansowej
zrobiło się lepiej, oboje bracia Melanie wzięli dwa etaty w innych sklepach i
pieniędzy zaczęło nabywać. Później wszystko się unormowało, jednak Melanie i
Tom przestali ciągle chodzić do kawiarni i restauracji a zaczęli na świeżym
powietrzu spędzać ze sobą czas. Bonnie, za to została trochę zapomniana przez
Melanie, ale przyjaciółka się za to nie gniewała. Cieszyła się tym, że oboje są
szczęśliwi i nie wspominała nic o tym, że Melanie nie poświęca jej więcej
czasu. Bonnie była dobrą przyjaciółką i zawsze rozumiała Melanie, poświęcała
jej czas kiedy tylko mogła, przychodziła do niej do domu aby dowiedzieć się
dlaczego nie odbierała od niej telefonu, obie nagrywały śmieszne filmiki i
wrzucały je na youtube na konto Melanie albo obie urządzały sobie klub
dyskusyjny na temat wszystkiego o czym ostatnio słyszały. Były jak siostry i
nigdy ich przyjaźń nie została zerwana po jakiekolwiek ich małej kłótni.
Melanie miała nadzieję, że Bonnie nie zerwie z nią kontaktu po tym jak zerwała
z jej bratem. Dziewczyna umalowała się i uczesała włosy. Poczym ubrała jasne
jeansy, koszulę w różową kratę, założyła kilka bransoletek własnej roboty z
nici i na samo wyjście z domu grube czarne buty na obcasie. Włożyła na siebie
skórzaną krótką kurtkę i wybiegła na ulicę. Wciąż była oniemiała, zła i smutna
pomimo, że nie dawała po sobie tego poznać przy reszcie braci. Bała się, że jej
bladą twarz zauważy Bonnie, i zaczną się pytania jak ja to wszystko znoszę.
Albo będzie po stronie brata i w ogóle się dziś do niej nie odezwie. Sama nie
wiedziała jak będzie. Bała się też, że cały jej make- up nie zakryje całkiem
jej bladej twarzy. A oczy same zrobią się łzawe gdy tylko zobaczy Toma.
Hej, wybaczcie, że mnie tak długo nie było ale wyjechałam nad morze i nie dawno wróciłam. Rozdział trochę zbyt długawy ale miałam w nim tyle do napisania więc samo tak wyszło. Od teraz zacznę regularnie dodawać nowe rozdziały. Następny we wtorek. Do zobaczenia.
Hej, wybaczcie, że mnie tak długo nie było ale wyjechałam nad morze i nie dawno wróciłam. Rozdział trochę zbyt długawy ale miałam w nim tyle do napisania więc samo tak wyszło. Od teraz zacznę regularnie dodawać nowe rozdziały. Następny we wtorek. Do zobaczenia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz